10 Ağustos 2010 Salı

UFC 117: 23 Dakika Sonnan, 10 Saniye Silva



Hani futbolda takımınız 90 dakika defans yapar, rakip gol üstüne gol kaçırır ama son dakikada bir şans golüyle yenersiniz ya. İşte Silva taraftarları (ben dahil) UFC 117'de o duyguyu yaşadı. "Trash talk" alanında Tito'ya bile nal toplatan Sonnan, boş konuşmadığını ispatladı. "Anderson Silva'yı yenmek için ne gerekir" sorusuna bu işten anlayanlar her zaman "iyi bir çene ve çok iyi bir yer oyunu" diye cevap verdiler. Haklı olabilirlerdi belki ama Silva'nın kurbanları arasında Maia, Lutter, Henderson ve Leites gibi süper güreşçi ve jiu jitsu'cular da bulunması, Spider'ın yenilmez olduğunu düşündürtüyordu. Sonnan çok iyi bir güreşçiydi ama kariyerindeki 10 mağlubiyet ve Silva'nın yendiği Maia'ya triangle'la kaybetmesi, Silva'yı mutlak favori yapıyordu. Ben de Silva'nın 2. raundda nakavtla kazanacağını düşünüyordum ama yanılmışım.

Maçın daha ilk dakikasında şoka girdim. Sonnan, çıkardığı direkle Silva'yı düşürmüştü. Spider'ı ilk defa ayakta yenilirken görüyorduk. Yerde de ayakta da üstün olan bir mma'ci genelde önce ayakta dövdüğü rakibini yere alır ve bitirir. Sonnan resmen bunu yapacak gibiydi Silva'ya. Ama yapamadı işte. 23 dakika her istediğinde yere indirdiği Silva'yı bitiremedi. Son raundda maçın bitmesine 2 dakika kalmışken ve tahminen 50-45 puanla kazanıp şampiyon olacakken bir hata yaptı ve altındaki Silva'dan yumruğu yedi. O yumrukla sersemledi, boynunu kaptırarak triangle'a yakalandı ve pes etti. Bahse girerim Silva hiçbir galibiyetine bu kadar sevinmemiştir. Kemer takılırken Silva'nın da, menajeri Soares'in de yüzlerinden düşen bin parçaydı. Silva'nın 2 hafta önce Machida'yla yaptığı antremanda kaburgasını sakatladığını ve o halde dövüştüğünü hesaba katarsak, gerçekten ucuz kurtulduğunu anlarız. UFC bir rematch ayarlar mı bilemeyiz ama Silva'nın son 3 maçı gibi maçlardansa bu maç gibilerini izlemeyi tercih ederim. Bu arada bu bilgi ne işinize yarar bilmiyorum ama maç, UFC tarihinde 5. raundda "biten" 3. kemer maçıymış. Diğerleri Ricco-Randy (UFC 39) ve BJ-Sanchez (UFC 112).

Günün diğer maçlarının yıldızı (nefret etsem de) Matt Hughes'du. Ricardo Almeida gibi bir adamı pes ettirmişse bu adamda daha çok iş var demektir.

Şişman Roy Nelson'la Junior Dos Santos, kemer maçına giden yolda son duraktaydılar. Kazanan, Lesnar-Cain maçının galibiyle karşılaşacaktı. JDS, Nelson'ı 3 raund boyunca dövmesine rağmen bitiremedi ama puanla kazandı. Yine de JDS'nin yer oyununun ne seviyede olduğu hala bilinmiyor ve take-down savunması iyi değilse Lesnar veya Cain'e karşı işi çok zor.

Aslında "co-main event" olan ama bence en gereksiz maç olan Jon Fitch-Thiago Alves'e gelelim. Jon Fitch, UFC tarihinin, belki de mma tarihinin en sıkıcı dövüşçüsü olduğunu bir kez daha kanıtladı. "Yere al, yerde tut, rakibini bitireme ama puanla kazan" taktiğini (veya beceriksizliğini) yine gösterdi ve puanla kazandı. Dana White da bu adama kemer maçı vermemek için direniyor ama 2 yılda bir sırası geliyor. Alves ise 170 lbs'ye inememesiyle taraftarlara saygısızlık etti. Herhangi bir sakatlığı yoktu ama yine kilo düşemedi. Artık siklet yükselme kararı alması herkes için iyi olacak.

4 Temmuz 2010 Pazar

Brock şampiyonluğunu korudu…

UFC 116’nın yılın en iyi şovu olacağı, maçlar açıklanınca belli olmuştu. Uzun zamandır beklenen ve Brock’ın hastalığı sonucunda 2009 Kasım’da gerçekleşmeyen maçta Brock Lesnar, Shane Carwin’i 2. raundda pes ettirerek yendi ve kemerini korudu. İlk raundun başında Brock bir takedown denemesi yaptı ama Shane hemen kalktı. İkinci dakikada ise Shane Brock’ı sol aparkatla sersemletip yere düşürdüğünde ben de dahil herkes maçın bittiğini, Shane’in ground and pound’la Brock’ı nakavt edeceğini düşündü. Fakat Brock’ın şimdiye kadar test edilmeyen çenesi sınavı geçti ve Brock bilincini kaybetmeden kendini savunmaya devam etti.Yerdeyken o balyoz gibi yumruklar suratına indikçe çıkan sesleri biz bile duyuyorduk. Frank Mir ve Gabriel Gonzaga gibi çok tecrübeli dövüşçüler o yumruklara dayanamayıp nakavt olmuştu ama Brock bir şekilde raundu bitirmeyi başardı.

İkinci raunda başlarken Shane biraz yorgun görünüyordu. Öyle olması da normaldi çünkü şimdiye kadarki dövüşlerinin tümünde rakiplerini ilk raundda bitirmişti, yani 2. raunda hayatında ilk kez çıkıyordu. 2. raundda Brock daha akıllıca bir oyun planıyla Shane’i yere indirdi. Yerdeyken ilk başlarda çok fazla hasar veremedi ama adım adım hazırladığı pozisyonda Shane’i arm triangle choke ile bitirdi. Brock bundan sonra şampiyonluğunu korumak için Cain Velazquez ile karşılaşacak.

Gecenin diğer main event’inde Chris Leben, yer dövüşü ustası Akiyama’yı muhteşem bir savaş sonunda 3. raundda triangle ile pes ettirdi. Leben gibi ayakta çok iyi ama yerde vasat bir adamın bir judo olimpiyat şampiyonunu pes ettirmesi ilginç bir sonuçtu. Leben maçtan sonra Wanderlei’yi istediğini söyledi. Umarız Leben-silva maçını en kısa zamanda izleriz.

Chris Lytle-Matt Brown maçı, heyecanlı geçmeye aday diğer bir maçtı ve beklentileri boşa çıkarmadı. Matt ilk raundda tekmeleriyle Chris’i yokladı fakat fazla başarılı olamadı. Matt’in triangle denemesinden de Chris çok güzel bir şekilde kurtuldu. İkinci raundda ise tecrübe konuştu ve Chris Lytle, rakibini ayaklarıyla triangle, elleriyle ise armbar’da kıstırdı ve pes ettirdi. Daha önce birkaç kez yazdığım gibi Lytle her mma izleyicisinin saygı duyduğu bir isim. Yaşlandıkça oyununu ilerletiyor ve bize her zaman güzel maçlar izletiyor.

Soszynski-Bonnar maçı, Bonnar’daki kesik yüzünden yarıda kalan diğer maçın devamı niteliğindeydi ve aynen o maça benzer bir şekilde başladı. İki dövüşçü de neredeyse hiç defans yapmadan birbirlerine saldırdılar. Hangi sonuç ortaya çıkarsa çıksın şaşırmayacaktık. Bonnar 2. raundda önce sol dizle indirdiği rakibini ground and pound’la bitirdi ve kötüye giden kariyerinde yeni bir sayfa açtı.

Bir önceki maçında Joe Stevenson’ı mma dersi vererek yenen George Sotiropoulos, dün de zorlu rakibi Kurt Pellegrino’yu süper bir maç sonunda puanla mağlup etti. Ayakta da yerde de çok iyi bir mma’ci olduğunu gösteren George’un rubber guard’ı görülmeye değerdi. Şu anda George hafif siklette Edgar-Penn-Floarian-Maynard dörtlüsünün hemen arkasında yer alıyor ve yakın zamanda kemer maçına çıkacak gibi gözüküyor.

UFC 116 bize çok iyi bir gece yaşattı. Umarım bundan sonra da bu kadar güzel fight-card’lar izleriz.

3 Temmuz 2010 Cumartesi

UFC 116: Senenin en iyi fightcard’ı…



Ağır siklet şampiyonluk maçının yanında Leben-Akiyama, Lytle-Brown, Soszynski-Bonnar, Sotiropoulos-Pellegrino isimlerini eklerseniz neden senenin en iyisi dediğimi anlayacaksınız.

Kaburgası kırılan ve dizi sakatlanan Wanderlei Silva’nın yerine maça Chris Leben çıkacak. Bu adam yenilirken bile zevkli dövüş izletiyor, yine öyle olacak. Daha 2 hafta önce dövüşmüş olmasına rağmen Judo olimpiyat şampiyonuna karşı bu maçı kabul etmesi, korkusuzluğunun kanıtı. Akiyama Leben’ı yere indiremezse işi çok zor.

Bu sporu seven herkesin saygı duyduğu adam Chris Lytle, yine çok iyi bir dövüşçü olan ve Ultimate Fighter şovundan tanıdığımız Matt Brown’la karşılaşacak. İyi bir kickboksçu olan Brown, ayakta biraz daha avantajlı gözüküyor. Lytle ise eski bir boksör ve müthiş tecrübeli bir mma’ci (60’a yakın dövüşe çıkmış). Dövüş yerde devam ederse BJJ yeteneği sayesinde Matt’i pes ettirebilir.

Soszynski-Bonnar maçı aslında UFC 110’ın rövanşı niteliğinde. O gün Bonnar şanssız bir şekilde (kesikten dolayı) dövüşü bitirememişti.

George Sotiropoulos-Kurt Pellegrino: Müthiş bir maç bizi bekliyor. George UFC 110’da Stevenson’ı bir mma belgeseli gibi bir maç sonunda yenmişti. Pellegrino ise UFC 111’de Fabricio Camoes’i rear naked choke ile pes ettirmişti. İkisi de yerde çok iyi dövüşçüler. Pellegrino’nun güreşi, George’un ise BJJ’i çok iyi. Ayakta ise George son maçındaki gibi olabilirse büyük avanataja sahip.

Saydığım 4 maç, ayrı ayrı “fight of the night” seçilme potansiyelleri olan maçlar. Zaten bu dövüşçüler daha önce birçok kez bu ödüle sahip oldular.

Gelelim kemer maçına: Brock Lesnar-Shane Carwin

Lesnar şimdiye kadar sadece 5 kez mma maçına çıktı. Daha önce profesyonel güreşte gösteri maçlarına çıkıyordu fakat bu sizi aldatmasın. Üniversite güreşinde tarihin en iyi kariyerlerinden birine sahip: 106 galibiyet, 5 mağlubiyet. 2000 yılında NCAA şampiyonluğu da bulunuyor. Çok kuvvetli olmasının yanında 120 kiloluk cüssesine rağmen bir hafif siklet kadar hızlı hareket edebiliyor. Bundan dolayı rakibini kolayca yere alabiliyor veya tellerde tutabiliyor. Ayakta ne kadar etkili olduğunu ve çenesinin ne kadar sağlam olduğunu görme şansımız olmadı çünkü galibiyetlerini hep ground and pound’la kazandı.

Shane Carwin ise Brock’ın liginin bir alt liginde, NCAA Division II’de 2 kez şampiyon olmuş kaliteli bir güreşçi. Fakat bu onun en önemli silahı değil. Carwin’i en iyi anlatan laf, antrenörlerinin de söylediği gibi: yumruğuyla çenenize dokunursa, bayılırsınız. Adam tüm ağır sikletler içinde en sert yumruk atan, iki eliyle de tek yumrukla nakavt etme gücüne sahip bir dövüşçü.

Maçta Brock bence Shane’i önce tellere yaslamaya, sonra da yere indirmeye çalışacak. Tabii ki bu Frank Mir’e yaptığı kadar kolay olmayacak çünkü karşısındaki de çok iyi bir güreşçi. Maç ayakta devam ederse Shane’in büyük bir avantajı var. Nereden çıkardığı belli olmayan yumruklarından birini Lesnar’a indirebilirse nakavt kaçınılmaz olur. Bence Shane bu maçı kazanacak. Bunda da en büyük etken Brock’ın 1 senedir dövüşmemesi. Dünkü “weigh-in”de Brock’ın yüzüne baktığımda korkuyu gördüm. Uzun süre dövüşmemek, sonra da Shane’le maça çıkmak herhalde hiçbir dövüşçünün istemeyeceği bir durum. Bekleyelim ve görelim.

2 Haziran 2010 Çarşamba

UFC 114


Son yıllarda şampiyonluk maçı olmamasına rağmen Rampage-Rashad maçı kadar ilgi çeken bir karşılaşma olmamıştı. Aylardır merakla beklediğimiz maçın atmosferi, geçen sene Rampage'in Jardine'i puanla yenmesi, ringde "kemerimi geri istiyorum" diye bağırması, bunun üzerine ringe giren Rashad'la ağız dalaşına girmesi, ikilinin koçluk yaptıkları bir TUF sezonu düzenlenmesi, Rashad'ın takımının Rampage'in takımını ringden silmesi (bu arada Rampage hakikaten berbat bir koçtu), Rampage'in sporu bırakması ve film kariyerine başlaması, sonra geri döneceğini ve Rashad'ı nakavt edeceğini açıklaması ve daha birçok olaydan dolayı çok yüksekti. Açıkçası ben "Liddell - Ortiz 2"den beri bu kadar gergin bir ortam hatırlamıyorum.

Rampage'in işinin çok ama çok zor olacağı maçtan önce birçok mma izleyicisinin ortak görüşüydü. Evet Rampage daha iri ve güçlüydü, daha tecrübeliydi ama Rashad'ın el ve ayak hareketleri, sikletteki en hızlılardandı. Ayrıca Greg Jackson gibi müthiş bir mma taktisyeni de Rashad'ın köşesindeydi. Rampage'in 14 aydır dövüşmemesi de bir dezavantaj gibi görünüyordu. Ama yine de benim gibi hayranları, koşullar aleyhine olsa da Rampage'in bir şey yapıp maçı kazanmasını istiyordu. Daha önce çok zor maçlarda çok zor anlarda galibiyeti elde etmiş bir adamdı.

Maça Rashad çok hızlı başladı ve müthiş bir sağla Rampage'i sersemletti ama devamını getiremedi. Sonra aldığı taktik gereği Rampage'i tellere yasladı, dövüşü kontrol altında tuttu. Aslında buralarda Rampage'in kondisyonunun Rashad seviyesinde olmadığı çok belliydi. Normalde kendinden küçük rakibinin baskısından kurtulması beklenirdi. Maç genelde Rashad'ın tellerde Rampage'i sıkıştırması şeklinde geçti. Hakem Herb Dean dövüşçüleri 2 kere ayırmak zorunda kaldı. 2. raund bittiğinde Rampage'in yorgunluktan yürüyecek hali yoktu. 3. raund başladığında Rashad'ın yere alma denemesine güzel bir yumrukla cevap verdi, yerde vurmaya çalıştı ama Rashad da çok iyi dayandı ve o pozisyondan kurtularak Rampage'in kazanmaya yönelik tek hamlesini etkisiz hale getirmeyi başardı. Maç bittiğinde de herkesin beklediği gibi zafer puanla Rashad'ın oldu.



Bence Rampage’in kaybetmesinin başlıca sebebi çok uzun zaman aradan sonra dövüşmesiydi. Hala film kariyerine mi yoksa dövüşlere mi devam edeceğine karar verememiş olması da eski Rampage’i bir daha izleyemeyeceğimiz anlamına geliyor. Machida’yla ağustosta dövüşeceği gibi söylentiler dolaşıyor. Eğer bu kondisyonla çıkacaksa hiç zahmet etmesin. İyi döneminde bile Machida’ya dokunması zor olan Rampage iyi antreman yapmazsa o maçı kazanamaz.

Şimdi Shogun ve Rashad kemer maçına çıkacaklar. Shogun'ı tutmama rağmen böyle bir eşleşmeden korkuyorum. Rashad sikletteki her dövüşçüye karşı puanla da olsa kazanma şansı olan bir adam. Nakavtla kazandığı maçlarda bile seyircilere iyi bir dövüş izletmiyor. Zaten kendisi de bir röportajda Greg Jackson'ın "seyirciler protesto ediyorsa doğru yoldasın" dediğini söylemişti. Hızıyla darbelerden kaçıyor, rakibin açığını kovalıyor. Şimdiye kadar sadece Machida'ya kaybettiğine göre bu oyun planı gayet başarılı sayılır. Aynı taktiği Shogun’a uygulayabilir mi? Shogun’dan tek üstünlüğü gücü ve doğal olarak bunu kullanmayı deneyecektir. Tabii Shogun gibi vahşi bir adamı tellerde veya yerde tutmak zor olduğundan ekstra bir şeyler denemesi gerekecek. Göreceğiz.

İlgiyle beklediğim diğer bir maçta Antonio Rogerio Nogueira, güreşçi Jason Brilz'le karşılaştı. Forrest Griffin sakatlanınca yerine geçen Brilz, çok iyi bir dövüş çıkardı. Küçük Nog'un Luiz Cane'e yaptığı gibi kısa bir sürede nakavtla kazanacağını düşünenler (ben de dahil) müthiş bir Brilz izlediler. Yerde çok iyi bir hakimiyet kuran Briltz, maç boyunca korkusuzca dövüşmesiyle benden tam puan aldı. Maçı puanla Küçük Nog kazandı fakat sonuç beraberliğe daha yakın gibiydi. Seyirciler kararı protesto ederken Brilz onları sakinleştirmeye çalışıyordu. Forrest'ın sakatlığından sonra dövüşten çok kısa bir süre önce yerini almanız için teklif yapılıyor ve Küçük Nog gibi bir bjj ve boks ustasına karşı dövüşeceksiniz. Tarih benzer durumlarda dövüş kabul etmeyen birçok ünlü dövüşçüye tanıklık etmişken Brilz'in sahaya çıkması ve böyle iyi dövüşmesi çok etkileyiciydi.

Michael Bisping'in Dan Miller'ı yenmesi sürpriz olmadı fakat Dan Miller'ın böyle bir oyun planıyla dövüşmesi ve kaybetmesi büyük sürprizdi. İyi bir yer dövüşçüsü olan Dan Miller, Bisping'le boks maçı yapmaya kalkınca kaybetti. Senin güreş ve bjj yeteneklerin iyiyse ve ayakta çok iyi bir dövüşçü olan Bisping'e karşı böyle bir plan kurarsan mağlubiyet kaçınılmaz olur.

John Hathaway, Bj Penn'den yediği dayak sonrası tekrar welterweight'e dönen Diego Sanchez'e 3 raund boyunca üstünlük sağladı ve maçı çok rahat kazandı. Diego'nun işi bundan sonra daha da zor. Hathaway ise müthiş fiziğini kullanırsa neler yapabileceğinin işaretini vermiş oldu.

Ve ilginç bir maç. Ağır sikletlerin mücadelesinde Mike Russow, yükselen değer Todd Duffee'yi nakavt etti. İlk 2 raundun tamamı ve son raundun ilk yarısı boyunca Todd mesafeyi koruyarak Russow'a çok sayıda yumruk indirdi. 3. raundun yarısına gelindiğinde "Russow'da da ne çene varmış, 12 dakikadır yumruk yiyor ve hala ayakta" diye düşünürken o adam öyle bir yumruk çıkardı ki o 125 kiloluk kas yığını Duffee'yi nakavt etti. Joe Rogan'ın lafı, nakavtı çok güzel açıklıyordu: "Böyle bir şeyi filmlerde görseniz, ‘bu kadar da olmaz’ dersiniz"...

13 Mayıs 2010 Perşembe

UFC 113


UFC 113, Forrest Griffin’in sakatlanıp çekilmesiyle önce bir hayal kırıklığı yaratsa da müthiş zevkli geçen dövüşlerle bir MMA seyircisinin istediği her şeyi verdi. UFC 104’ün öcünü alan Shogun ise sevincimizi ikiye katladı.

Kazansa da kaybetse de her zaman heyecanlı dövüşler izlettiği için herkesçe çok sevilen eski boksör Marcus Davis, Jonathan Goulet’yi 2. raundda nakavt etti ve 2 maç aradan sonra kazandı (Davis UFC 99’da, geçen ay GSP’ye karşı hiç varlık gösteremeyen ve bence hak etmediği kadar yüceltilen Dan Hardy’ye karşı 2-1’lik jüri kararıyla kaybetmişti). Bu adam asla kemer maçına çıkamayacak ama dövüşlerini her zaman izleyeceğiz. Davis’in, kendi stiline benzeyen başka bir dövüşçü olan eski boksör ve BJJ siyah kuşak sahibi Chris Lyttle ile UFC 93’te yaptığı maçı bir yerlerden bulun ve mutlaka izleyin. Taraftarların Davis ve Lyttle gibi dövüşçüleri neden sevdiğini anlayacaksınız.

Ana kartın ilk maçında Alan Belcher, nakavt ustası Patrick Cote’yi rahat yendi. Ayakta Cote gibi bir adama rahatça üstünlük sağlayan Belcher, 2. raundda rakibini önce yere indirdi, sonra rear naked choke ile bitirdi. Belcher bir önceki dövüşünde de Wilson Gouveia’yı ilk raundda nakavt etmişti. Umarız artık daha üst seviyede rakiplerle dövüşür. Cote ise asla bir MMA dövüşçüsü olamayacağını ve geçen sene kemer maçına çıkmasının hata olduğunu bir kez daha ispatladı. Çok iyi bir kick boks’çu olabilir ama MMA’de çok yönlü adamlara karşı çok da şansı yok.

Koscheck – Daley: Ortiz –Shamrock maçlarından beri bu kadar trash-talk izlememiştik. Daley, Josh’ın 2001’deki 44-0’lık amatör güreş şampiyonluğunu kastederek “Koscheck’in güreşte Amerikan Division-1 şampiyonluğu ABD’de çok önemli olabilir ama İngiltere’de hiçbir değeri yoktur.” demesi ve maçtan önceki basın toplantısında da Josh’ın saçlarıyla dalga geçmesi tansiyonu bayağı yükseltmişti.
Birinci raundda Daley’nin illegal ama Koscheck’e isabet etmeyen diz darbesinden sonra Koscheck’in darbe yemiş gibi yapması Oscar’lık bir performanstı. Maçta başka ne mi oldu? Koscheck -İngiltere’de hiçbir şey ifade etmeyen- güreşin MMA’de şu anda en önemli disiplin olduğunu gösterdi. 2.5 raund boyunca Daley’yi yerde kontrol altında tuttu. Hasar veremedi ama Daley’yi de hareketsiz bıraktı ve puanla (3 jürinin 3’ü de tüm raundları Josh’a verdi) kazanarak GSP’nin rakibi oldu. Daley’nin maç bittikten sonra Josh’a vurması aslında maçın nasıl geçtiğini anlatıyordu. Daley 15 dakikanın 12’sinde yerde tutulup kıpırdatılmamanın hırsıyla maçtan sonra “ne vurursam kâr” diye düşündü herhalde ama bu hareketinden sonra UFC’de barınamaz. Koscheck de rahat durmadı ve Kanadalı seyircilere sataştı. Pittsburgh Penguins – Montreal Canadiens buz hokeyi maçını kastederek “Pittsburgh haftaya size koyacak, ben de GSP’yi yeneceğim ve 2 kere kaybedeceksiniz” dedi. Şimdi GSP - Koscheck maçı bekleniyor. Bence Koscheck’in şansı çok az çünkü karşısında bu sefer onu 25 dakika yerde tutup puanla kazanacak bir GSP olacak.

Ve gecenin maçı. Başta da belirttiğim gibi Shogun, UFC 104’ün intikamını çok acı aldı. Bu sefer emeğini jürinin insafına bırakmadı ve işi ilk raundda bitirdi. Dövüş başlarken herkes Shogun’ın taktiğinin belli olduğunu, Lyoto’nun ise farklı bir şeyler yapacağını düşünüyordu. Shogun yine acımasız leg-kick’lerle başladı. Dövüşün erken biteceği daha ilk dakikada belli olmuştu çünkü ikisi de sürekli karşıdakine saldırma yolunu arıyordu. 1:30’da Lyoto Shogun’ı yere indirse de dövüş yine ayağa döndü. Sonraki hareketler ve nakavt ise müthişti. Lyoto, diz atma girişiminde Shogun’ın kontra sağ yumruğu ile sersemledi ve düştü. Yere düşmekte olan rakibine daha havadayken bir sağ daha vuran Shogun, 2-3 kere de yerde vurduktan sonra Lyoto’nun nakavt olduğunu gördü ve hakemin bitirmesini bile beklemeden dövüşü bıraktı.

Taraftarların gürültüsü de aslında tüm MMA hayranlarının o akşam Shogun’ı tuttuğunun ispatıydı. Böyle bir dövüşçüyü izleyebildiğimiz için çok şanslıyız. Pride dağılıp dövüşçüleri UFC’ye geldiğinde Pride’ı eskiden takip etmeyenler, bazı efsane isimleri pek de tanımıyorlardı. Shogun da bunlardan biriydi. Bu adam Pride’da 12 galibiyet ve 1 mağlubiyetlik bir performansa sahip ve tek mağlubiyeti kolunun yere düşerken kırılmasıyla Mark Coleman’a karşı meydana geldi. Şimdiye kadar Rampage, Alistair (2 kez), Ricardo Arona, Chuck Liddell gibi isimleri nakavt eden Shogun, bu galibiyetle şu anda en iyi hafif-ağır siklet olduğunu gösterdi.

Şimdi Rampage - Rashad maçının galibi Shogun’ın karşısına çıkacak. Gönül ister ki Rampage çıksın ve güzel bir rövanş izleyelim.

22 Nisan 2010 Perşembe

Rezalet



Strikeforce'un Nasville'deki gecesi, 3 adet şampiyonluk dövüşünden çok gecenin sonundaki rezaletle hatırlanacak.

Maçların hiçbiri seyretmeye değer değildi. Resmen zaman kaybıydı. Melendez Aoki'ye göre çok iri ve ayakta çok daha güçlü olmasına rağmen maçı bitiremedi. Yine de Aoki'nin Japonya dışında hiçbir şey olmadığının kanıtlanması maçın sevindirici bir yönüydü.

Gecenin sürprizini King Mo yaptı ve Mousasi'yi puanla yendi. İlk raunddan sonra yorulma belirtileri gösterse de Mousasi'yi kendi oyununu oynamaya (yerde dövüşmeye) zorladı ve çok önemli bir galibiyet elde etti. Daha yolun başında olmasına rağmen önemli galibiyetleri var. Kondisyon eksiğini giderirse çok daha sağlam bir dövüşçü olacak. Mousasi ise bu maça çıkarken herkesçe (ben de dahil) ileride UFC'ye katılıp hafif-ağır siklet şampiyonu olacak adam olarak görülüyordu. King Mo gibi güreşçilere karşı oyununu geliştirmezse işi zor.

Shields da tahminimin aksine bir galibiyet kazandı. Bu adam 77 kilodan 84 kiloya çıktığında cüssesinin yeterli olmadığını ve sonuçta kilo düşmek zorunda kalacağını düşünüyordum. Ama yanıldım. Sıkıcı bir güreşçi olsa da, maçları genelde puana kalsa da bu adam "kazanıyor". Hendo'yu bitirememesi de ayıp değil. Kaç kişi bitirebiliyor ki?

Ve main event(!). Shields kemeri alırken bir şekilde kafese giren Jason Miller, Shields'tan rövanş istedi. Ama bu hareket için bulabileceği en kötü zamanı ve mekanı seçti: Shields'ın çalıştığı takımın üyelerinin ortası. Shields Cesar Gracie'nin kampında antreman yapıyor ve o kampta başta Diaz kardeşler olmak üzere Gilbert Melendez gibi çılgın adamlar da çalışıyor.

Shields'ın Miller'ı itmesiyle Nick Diaz bir yumruk yapıştırdı, Miller yere düştü, arada kaldı, yerde tekmeler, yumruklar derken kavga zor bitti. Bu rezaletin ABD'nin en çok izlenen ulusal kanallarından olan CBS'te yayınlandığını da düşünürsek MMA için bir utanç gecesiydi. Miller'ın o ortamda kafese girebilmesi de Strikeforce'un güvenlik zaafiyetini ortaya koydu.

16 Nisan 2010 Cuma

STRIKEFORCE - Nashville


Her zaman bomba gibi şovlar izleten Strikeforce yarın gece yine karşımızda. Hafif-ağır siklette Mousasi, henüz üst düzey dövüşçülerle karşılaşmasa da zevkli maçlar izleten yenilgisiz King Mo ile dövüşecek. Mousasi ayakta sahip olduğu avantajla kemerini korur diyorum.

Hafif siklette ise şampiyon Gilbert Melendez, Dream organizasyonunun şampiyonu BJJ ustası Shinya Aoki ile karşılaşıyor. Dream'de her rakibini pes ettiren Aoki'nin işi bu sefer çok zor. Çok güçlü bir güreşçi ve aynı zamanda iyi bir boksör olan Melendez bence şımarık Aoki'yi nakavt eder (burada objektif bir tahminden çok temenni var).

Son kemer maçında ise orta siklette Dan Henderson ve Jake Shields dövüşecek. Şampiyonluk için Anderson Silva'nın karşısına çıkarılmadığından UFC'den ayrılan Henderson bence bu maçta çok ağır favori. Shields da Henderson gibi güreşçi fakat Henderson güreşte iki kez olimpiyata katılmış bir adam. Ayrıca yumrukları Shields'la kıyaslanamayacak derecede güçlü. Ek olarak cüsse avantajı da var. Shields geçen seneye kadar 170 lbs'de (77 kg) dövüşüyordu ve sadece son 2 maçını orta siklette (185 lbs) yaptı. Shields Henderson'ı yere indirirse BJJ avantajını kullanabilir fakat her dövüş ayakta başlar. Henderson nakavtla kazanır diyorum.

Üç şampiyonluk maçına ek olarak, çılgın orta siklet Jason "Mayhem" Miller, Sam Stout'la dövüşüyor. Bully Beatdown programından da tanıdığımız Mayhem'in salona çıkış şovuna dikkat!

11 Nisan 2010 Pazar

UFC 112



Şampiyonluk maçlarının bekleneni veremediği gecede, diğer maçlar da göz doldurmadı. İlk maçta güreş kökenli Mark Munoz, Kendall Grove’u 2. raundda yere indirdi ve yumruklarla işini bitirdi. Kazandığı maçlarda bile iyi bir görüntü vermeyen Grove çok ilgi çeken bir dövüşçü değil fakat Munoz çok güçlü yumrukları ve yerde savurduğu müthiş yumruklarla ileride bize iyi dövüşler izletecek gibi görünüyor.

Matt Hughes ve Renzo Gracie gibi iki efsanenin karşı karşıya geldiği maç için, hangi MMA seyircisine sorsanız size puana kalacağını söylerdi. Nitekim ilk 2 raund beklendiği gibi, ikisinin de birbirlerine fazla saldırmadığı ve hata kolladığı raundlardı. Gracie’nin bu 2 raundda biraz daha iyi olduğunu ekleyelim. 3. raundun başlamasıyla birlikte ise önce Renzo yoruldu, sonra Hughes bir muay thai dövüşçüsü gibi bacağa attığı tekmelerle Renzo’yu bozmaya başladı. Maçın sonlarında attığı yumruklarla da galibiyeti elde etti. Hughes’un bu kadar ayakta dövüştüğü ve rakibini yere indirmeyi az denediği maç hatırlamıyorum. Royce’tan sonra Renzo Gracie’yi de yenmesi onun için gurur verici olmalı. Burada Gracie ailesini sıradan geçiren, hepsini dalga geçerek yenen, Pride efsanesi, “Gracie Hunter” lakaplı Kazushi Sakuraba’yı anmadan geçmeyelim. Hughes hala UFC welterwieght sikletinde ilk 10'da yer alan birçok dövüşçüyü ve yeni parlayan gençleri sınamak için iyi bir aday. Fakat şampiyonluk maçı kendisi için bir hayal.

3. maçta, tüm zamanlar için favori dövüşçüm BJ Penn, çok iyi bir güreş ve boks altyapısı olan Frank Edgar’la karşılaştı. UFC 101’deki BJ-Florian ve UFC 107’deki BJ-Sanchez maçları kadar gürültü koparmayan bu maç için içimde kötü bir his vardı. Kâğıt üzerinde Edgar’ın BJ’den üstün bir yanı yoktu, BJ 1 yıldır iyi antreman yapmayı öğrenmişti vs vs ama tünelden çıktığı anda bugün iyi dövüşmeyeceğini anladım. Fizik olarak Florian ve Sanchez maçlarındaki gibi iyi görünmüyordu. Edgar ise kendinden emindi. Bruce Buffer’ın klasik anonsları sonrasında dövüş başladı. 1. ve 2. raundlarda Edgar BJ’e pek dokunamadı. BJ ise artık herkesin ezberlediği kontra ön yumruklarla Edgar’ı yıprattı. 3. raund, diğer ikisi kadar baskın olmasa da yine BJ’in biraz daha fazla yumruk vurduğu bir raundu. 4. raundun başlamasıyla birlikte BJ’de yorgunluk belirtileri görülmeye başladı. Edgar 6 senedir hiçbir hafif sikletin yapamadığını yaptı ve BJ’i yere indirmeyi başardı. Tabii yaklaşık 5 saniye sonra BJ kalktı ama bu yine de BJ’in her zamanki BJ olmadığının göstergesiydi. 4. raund da yine iki dövüşçünün de birbirine yakın sayıda yumruk atabildiği bir raundu. Ve 5. raund: BJ’in net bir şekilde kaybettiği tek raund. İyice yoruldu, Edgar birkaç kez BJ’e ön yumruk ve kroşe vururken BJ hiçbir şey yapamadı.

Maç bitince BJ’in performansından memnun olmasam da kazandığından emindim (hala da kazandığını düşünüyorum). Bruce Buffer 3 kişilik jürinin skorlarını okumaya başladı: 50-45 (burada “BJ kazandı ama 5 raundun hepsini de kazanmadı, abartmış” dedim), 48-47 (burada “edgar’a 2 raund vermiş” dedim), 49-46 (burada “işte kafamdaki skor bu, BJ 49-46 kazandı, sadece son raundu verdi” dedim). Bruce Buffer “yeni şampiyon Edgar” deyince ise yıkıldım. Sakin kafayla düşününce Edgar’ın son 2 raundu kazandığı o kadar da mantıksız gelmiyor ama maçı 50-45 Edgar’a veren jüri üyesi bile vardı. Ne içtiyse ben de istiyorum.

BJ neden kaybetti? Bence 2 ana sebebi var.
1- Üçüncü raund bittiğinde antrenörleri Edgar’ı yere indirmesini söylediler ve o bunu dinlemedi (yere indirme denemesinde bile bulunmadı).
2- Hafif siklette çıktığı hiçbir maçta yorulma belirtisi göstermemişti ama bu maçta son raundda çok yorgun gözüküyordu. Ya antreman programında bir sorun vardı, ya sakatlık yaşadı ya da eski tembel günlerine döndü.

Edgar’a “bravo” demek lazım. Hiç korkmadan dövüştü ve maçı puana taşıdı. Bence ilk 3 raundda BJ’in çevresinde dönmekten başka bir şey yapmadı ama son iki raundda fena değildi. Şimdiye kadarki en iyi Edgar’ı izledik. Umarım kendini geliştirmeye devam eder. Sanırım bundan sonra Dana White onu Florian’la veya Maynard’la şampiyonluk maçına çıkartır.

Ve gecenin main-event’i(!)… Anderson Silva-Damian Maia.

Maçı yazmaya bile değmez, bir yerden bulun izleyin. Ben sadece Dana White’ın maç sonrası basın toplantısında söylediklerinin özetini geçeyim:

“…10 yıldır bu kadar utanmamıştım… İlk defa şampiyonluk kemerini kendim takmayıp dövüşçünün menajerine verdim ve ringi terk ettim… Bu şova para veren izleyiciler için bir telafi yolu düşüneceğim…”

Anderson Silva maçtan önce GSP’nin sikletine inebileceğini söylemişti. Yorumcu Joe Rogan’ın dediğine göre kazansaydı bu kararını açıklayacaktı. Kazandı da. Ama bu rezil maç sonrasında seyircilerin tepkisini çekti ve hiçbir açıklama yapmadı.

31 Mart 2010 Çarşamba

UFC 111


İki kemer maçına ek olarak çok iyi dövüşçülerin yer aldığı eşleşmelerden dolayı UFC 111'i heyecanla bekliyorduk. Pay per view'dan yayınlanan ana dövüş kartından önceki dövüşler bile orta halli bir UFC Fight Night organizasyonu yapmaya yetecek kadar sağlam görünüyordu.

Müthiş bir bjj'ci olan Rousimar Palhares, Tomas Drwal'ı ilk raundda erkenden yakaladı ve heel hook'la işini bitirdi. Rousimar gibi bir adam sizi herhangi bir pozisyonda yakaladıysa Drwal gibi direnip hasarı arttırmak yerine hemen pes etmek daha akıllıca olur. Hakem Rousimar'ı Drwal'ın üzerinden aldıktan sonra da Drwal yerde acı içinde kıvranmaya devam etti. Umarım kalıcı bir sakatlığı yoktur. Rousimar şu anki haliyle middleweight'te her zaman ilk 10'u zorlayacak bir dövüşçü olarak devam edebilir. Ancak yer dövüşüne biraz da striking becerisi katarsa kemer maçı da uzak değil.

Ricardo Almeida - Matt Brown eşleşmesini, Matt'in take-down savunması belirleyecekti diye düşünüyordum. Almeida, 2004 yılına kadar çok iyi dövüşçüleri yenen ve Pancrase şampiyonu olan bir adamken mma'e ara vermiş ve 2008'de tekrar dövüşmeye başlamıştı (kendisi Renzo Gracie'den 3. derece bjj siyah kuşağa sahip). Matt Brown, TUF 9. sezon şampiyonu James Wilks'e karşı yaptığı take-down savunmasını Almeida'ya karşı yapamayınca dövüş Almeida'nın rahat olduğu yer dövüşüne döndü. Bundan sonra da Almeida adım adım pozisyonunu geliştirdi ve ikinci raundda rear naked choke ile Matt'i pes ettirdi. Bunun Almeida'nın ilk welterwight maçı olduğunu da ekleyelim.

Nate Diaz... Bu adamı ve ağabeyi Nick Diaz'ı ya seversiniz ya nefret edersiniz. İkisi de kimseyi takmayan ve trash talk'u seven dövüşçüler. Ve iyi bir yanları var: çeneleri kadar elleri ve ayakları da çalışıyor. Nate Diaz, kaybettiği maçlarda bile seyircilere iyi dövüş sunan bir adam. Hafif siklette uzun boyunu avantaj olarak kullansa da kaslı bir adam olmadığı için özellikle güreşçilere karşı zayıf kalıyordu. Guida ve Maynard'a ikisi de başabaş geçen maçlar sonunda yenilmişti. Çok genç olmasının ve vücudunun hala gelişmesini de sonucu olarak welterweight'te geçti (ara sıra hafif siklette de dövüşeceğini söylüyor). Rakibi Rory Markham ise önceki gün 170 lbs'ye (77 kg) inememişti ve yaklaşık 177 lbs olarak maça çıkmıştı. Rakibinin 3 kiloluk fazlalığı ve Nate'in ilk olarak bu siklette dövüşmesi akıllara soru işaretleri getiriyordu. ama Diaz ilk raundda ne kadar kaliteli bir adam olduğunu gösterdi. Ağabeyinin stilini kullanarak (sol kolunu çok ileride tutarak rakibi yaklaştırmama ve çok sayıda yıpratıcı ön yumruk vurma) Markham'ı sersemletti. Sonra yere düşürdü ve ground and pound'la kazandı. Tekrar welterweight'e dönen Diego Sanchez'le bir atışmaları vardı, umarım ikisi yakın zamanda kapışırlar.

Kurt Pellegrino, Fabricio Camoes'i rear naked choke'la bitirirken Jon Fitch her zamanki sıkıcılığıyla Ben Saunders'ı puanla yendi ve kariyerindeki 12. puanla galibiyetini kazandı.

Shane Carwin - Frank Mir maçı bence GSP - Hardy maçından daha önemliydi. Carwin şimdiye kadarki tüm maçlarını ilk raundda kazanmış (5 pes ettirme, 6 nakavt), Mir ise çoğunlukla rakiplerini ilk raundda bitirmişti. Maça çıkılırken de maçın ikinci raundun ötesine geçmeyeceği konuşuluyordu. Ben Mir'i biraz daha şanslı görüyordum. Lesnar'a kaybettikten sonra değişmiş, antremanları sertleştirmiş ve irileşmişti. Kongo'yu çok kolay geçmişti ama daha önce de yazdığım gibi Kongo onu test etmek için yeterli bir rakip değildi. Mir'i şanslı görmemin nedeni, Carwin'e kıyasla çok daha büyük rakipleri yenmiş olmasıydı. Tabii Carwin'in müthiş nakavt gücü yine de içime bir şüphe düşürüyordu.

Maç başladığı anda Carwin güreşçiliğinin verdiği gücüyle Mir'i ezerek tellere sıkıştırdı ve o balyozlardan indirmek için fırsat kolladı. Carwin'in antrenörü (Carwin Greg Jackson'ın kampında çalışıyor) "Shane size dokunursa işiniz bitmiş demektir" derken ne kadar haklıymış. Bir aparkat Mir'e yetti. Sonrası ise formaliteydi. Mir düştü, Carwin yerde vurmaya devam etti, hakem ısrarla bitirmedi ama birkaç saniye sonra o da dayanamadı ve Carwin maçı kazanarak Lesnar'ın karşısına çıkmaya hak kazandı.

Maçtan sonra Lesnar kafese girdi ve Carwin'e sataştı. "O kemer sahte, gerçek kemer bende" anlamında bir şeyler söyledi. Carwin ise gayet sakin ve terbiyeli bir adam olduğunu yine gösterdi ve gerçek kemeri de kazanacağını söyledi. Bir dahaki maçta Lesnar'ı susturursa çok sevineceğim. Mir herkesin başına gelebilecek bir yenilgi aldı ama çenesinin sağlam olmaması başına çok iş açacak, bunu da gördük.

Welterweight şampiyonluk maçı GSP - Dan Hardy arasındaydı. Bu eşleşmenin benzerini ve daha iyisini UFC 100'de GSP-Thiago Alves ile izlemiştik. Hardy maçtan önceki konuşmalarda diğerlerinin GSP'ye gereğinden fazla saygı gösterdiğini, kendisinin ise bu hataya düşmeyeceğini söylüyordu. Tabii ki dövüş konuşmakla kazanılmıyor. GSP baştan itibaren kontrolü ele aldı ve her denemesinde Hardy'yi yere yatırarak pes ettirme yolu aradı. Hardy'nin take down savunmasının bu kadar zayıf olacağını tahmin etmemiştim. Sonuçta GSP her raundu kazanarak maçı puanla aldı ve şampiyonluğunu devam ettirdi. GSP'nin bir kez arm-bar'la, bir kez de kimura ile Hardy'yi bitirmeye çok yaklaşması ama Hardy'nin pes etmemesi maçın kayda değer anlarıydı. GSP de bu hareketlerde teknik hatalar yaptığını ve bunları bir daha yapmamak için daha çok çalışacağını söyledi.

GSPiçin sırada kim var? Bence welterweight'te kimse yok. Üst siklette ise Anderson Silva var. UFC'nin eşleştirme dehası nasıl bir çözüm bulacak, merakla bekliyoruz.

30 Mart 2010 Salı

UFC 110

UFC'nin Avustrulya'daki ilk şovu, Dana White'ı ve Lorenzo Fertitta'yı memnun eden bir ilgiyle karşılandı: 17 binin üzerinde seyirci ve çok yüksek bir ürün satışı. Dövüşler ise bu müthiş ilgiye layık değildi ama yine de ortalamanın üzerindeydi.


Pay-per-view'a dahil olmayan ön dövüşlerde gayet iyi isimler vardı. Mma'in en dayanıklı adamlarından, boksör ve iyi bir bjj ustası olan Chris Lytle, Brian Foster'ı ilk raundun başlarında knee-bar'la pes ettirdi ve şampiyonluk maçına bir daha hiç çıkmayacak olsa bile dövüşlerinin her zaman zevkli geçeceğini ispatladı. TUF finalisti CB Dolloway, Goran Reljic'i puanla mağlup etti ama umut vermedi. Merakla beklediğim Bonnar-Soszynski maçı ise gayet zevkli geçerken 3. raundda Bonnar'da oluşan kesik, maçı TKO ile Soszynski'ye getirdi.


Ana karttaki ilk dövüş efsane Cro-Cop ve Avustralyalı Antony Perosh arasındaydı. Çok iyi bir bjj'e sahip olan Perosh, Ben Rothwell'in sakatlığı sonucunda yedek olarak bu maça çıkmıştı. Maçın başında da Cro-Cop'a dayanamayacağı belli oldu. Mirko'dan birkaç kez sert yumruk yiyen Perosh, 2. ve 3. raund arasında maça doktor kararıyla veda etti. Mirko hala eski günlerinden uzakta. UFC 115'te kick-boksçu Pat Berry ile çıkacağı maç bence Mirko'nun geleceğini belirleyecek. Kaybederse sporu bırakabilir. "2006'daki Pride GP şampiyonluğunu kazandıktan sonra mma'e veda etmeliydim" diyen bir adam Mirko bile olsa yolun sonuna yaklaşmış demektir.


İkinci maç, son yıllarda kayda değer galibiyeti bulunmayan ve bence Dana ile arası iyi olduğundan UFC'de dövüşmeye devam eden Keith Jardine ile TUF şampiyonu Ryan Bader arasındaydı. Jardine'in striking stili, artık yorumcu Joe Rogan ve Greg Jackson'ın kampındaki takım arkadaşları hariç kimseyi etkileyemiyor. Nitekim Jardine'i çözen diğer rakipleri gibi Bader da fırsatını bulduğu anda iyi bir yumrukla nakavta gitti ve maçı kazandı. Jardine'in tekrar galibiyet almaya başlaması ancak yer dövüşüne ağırlık vermesiyle mümkün çünkü kick-boks kökenli olmasına rağmen çenesi çok zayıf. Ryan Bader ise müthiş atletikliğiyle lhw sikletinin iyilerinden olacağını gösterdi.


Ve gecenin en iyi maçı: Joe Stevenson - George Sotiropoulos. İkisi de yer dövüşünde çok iyiler ve boksları da ortalamanın çok üzerinde. Joe'nun kariyeri George'a göre biraz daha iyiydi ve maç öncesi avantaj olarak görünüyordu. Nitekim octagon'a doğru yürürken kendinden çok emindi ve şarkı söylüyordu. Maç başladığında ise George'un ne kadar büyük bir aşama kaydettiği ortaya çıktı. Hem ayakta hem de yerde Joe'yu ezdi geçti. Mma'i bilmeyen kişilere bu sporun ABC'sini öğretmek için izlettirilecek bir maç oldu ve sonuçta George puanla (tüm hakemler 3 raundu da George'a verdiler) kazandı. Ayakta müthiş boks yeteneğini gösteren George, yerde de Joe'nun tüm ataklarını savuşturup atakla karşılık verdi 2 kez Joe'yu pes ettirmeye çok yaklaştı. İki dövüşçü de "fight of the night" ödülünü sonuna kadar hak ettiler.


Gecenin iki ana dövüşünden uzun bahsetmeye gerek yok. Wanderlei Silva, Michael Bisping'i puanla yenerken iki dövüşçü de iyi bir görüntü vermedi. Cain Velasquez ise artık çenesi hiçbir yumruğu kaldırmayan efsane Büyük Nog'u ilk raundda nakavt ederek şampiyonluk maçına bir adım daha yaklaştı.



15 Şubat 2010 Pazartesi

Vitor Belfort'un Yerine Demian Maia

UFC 112'de Silva'yla kemer maçına çıkacak olan Vitor Belfort'un omuz sakatlığı, geçen hafta mma sitelerine bomba gibi düşmüştü. Silva UFC 112'den çekilecek miydi? Yoksa 2 ay gibi kısa bir sürede Silva gibi bir canavara karşı kemer maçına çıkabilecek biri bulunabilecek miydi? Dana White aradığı ismi buldu: BJJ sihirbazı Demian Maia. UFC 109'da Dan Miller'ı yenerken striking'ini de geliştirdiğini ispatlayan Maia, 10 Nisan'da Silva'yla dövüşecek.

Silva'yı yenmek için ne gerektiğine bakarsak, Maia'nın mevcut rakipler arasında iyilerden olduğunu anlayabiliriz. Muhteşem bir yer dövüşçüsü. Bu özelliği işine çok yarayabilir, tabii Silva'yı yere indirebilirse. Çenesi hala benim için soru işareti. Marquardt'a kaybettiği dövüşü unutmak mümkün değil. Bir de, bu sefer karşısında Marquardt değil, Spider olacak. Son olarak, kickboks temelli mma'cilerin de dediği gibi, "tüm dövüşler ayakta başlar"...

8 Şubat 2010 Pazartesi

UFC 109


Couture ve Coleman gibi iki "hall of famer"ın maçının yanında tv'den yayınlanmayan ön dövüşleri de hesaba katarsak gayet iyi bir şov izledik. Adamlarım Serra ve Paulo Thiago'nun dövüşmesi de geceye benim için ekstra heyecan kattı.


Matt Serra - Frank Trigg

İki tecrübeli dövüşçünün mücadelesini birçok kişinin aksine ben (biraz da Serra’yı çok sevmemden dolayı) merakla bekliyordum. Frank Trigg’in güreş avantajına karşı Serra’nın BJJ ve boks ustalığı, maçtan önce Serra’yı favori yapıyordu. Maç gayet iyi başladı. Serra yaklaşık 10 cm kısa olmasının sonucu olarak Frank’a fazla dokunamıyordu. Frank ise hafif vuruşlarla da olsa Serra’nın hamlelerine kontra yumruklarla cevap veriyordu. İlk raundun 3. dakikasında Serra nihayet Trigg’e yaklaşabildi ve o müthiş sağ kroşesini çıkardı. Trigg daha yere düşerken Serra bir yumruk daha atmıştı bile. Yerde de çok sert 1-2 yumruk daha atınca hakem maçı bitirdi. Serra siciline önemli bir isme karşı bir galibiyet daha yazdırmış oldu.
Dövüşten önceki konuşmalarda Trigg parasal durumunun zor olduğunu ve galibiyete ihtiyacı olduğunu söylüyordu fakat ne oyun ne de kondisyon olarak UFC seviyesinde değil. Matt Serra ise kendisinde yine çok iş olduğunu ispatladı. Bu adam daha 3-4 sene dövüşebilecek durumda. Ortalamanın üstünde bir boksu var, yerde ise mma’deki en iyi BJJ ustalarından biri ve çok tehlikeli. Yükselen genç dövüşçülerle yapacağı maçlar ilgi çekici olacaktır. Ayrıca daha Matt Hughes’dan alacağı bir intikam var, kendisine iyi şanslar.


Damian Maia – Dan Miller
Marquardt’a karşı çok kötü bir şekilde kaybeden Maia, Dan Miller’ı puanla da olsa yenerek moralini düzeltti. Maia Abu Dhabi turnuvası da dahil yer dövüşünde çok üst düzey şampiyonlukları bulunan bir mma’ci. Fakat bugüne kadar ayakta nasıl olduğunu görememiştik çünkü galibiyetlerini rakibini jui-jitsu hareketleriyle pes ettirerek alıyordu. Bu maçta 3 raunda boyunca kendisinden iri rakibine boksuyla üstünlük sağlayarak bu yönünü de geliştirdiğinin sinyallerini verdi -ki bu durum, Wanderlei Silva’yla antreman yapan birisi için normal olsa gerek.


Paulo Thiago – Mike Swick
Brezilya polis teşkilatında (veya orduda) özel kuvvetler üyesi olan Paulo Thiago, UFC’deki ilk maçında Josh Koscheck’i nakavt ettikten sonra Jon Fitch’e puanla kaybetmiş ve Jacob Volkmann’ı puanla yenerek yeniden üst sıralara tırmanmaya başlamıştı. Mike Swick ise welterweight’e düştükten sonra (önceden middleweight’te dövüşüyordu) gayet başarılı bir seri yakalamış fakat Dan Hardy’ye yenilmişti. Aslında bu maç Thiago ve Josh Koscheck arasında bir "rematch" şeklinde olacaktı fakat Josh sakatlandığı için yerine American Kickboxing Academy’den takım arkadaşı Swick çıktı. Maç hızlı başladı ve ilk dakikada bile gördük ki Paulo Thiago gayet sıkı bir dövüşçü. Ayakta değişik tekniği var ve yumrukları tekmelerle kombine edebiliyor. Swick gibi bir kickbox'çuya karşı da çok iyi göründü. Nitekim ilk raundda Swick’e de yumruklardan sonra birkaç tekme indirdi. İkinci raunda Swick atak başladı. Çok güzel bir sağ hook’la Thiago’yu sersemletti ve nakavt etmek için üstüne gitti fakat Thiago çok iyi toparlandı ve önce sağ sonra sol hook’la Swick’i düşürdü. Thiago bu sefer yer dövüşündeki büyük avantajına güvenerek hemen Swick’in üstüne çullandı ve UFC’de çok az gördüğümüz türde bir hareket olan “D’arce Choke” (Renzo Gracie’nin öğrencilerinden D’arce bu hareketi çoğu kez yaptığı için hareket bu adla anılıyor) ile Swick’i boğarak dövüşü kazandı. Thiago bu galibiyetle yeniden üst düzey birisiyle karşılaşmaya hazır olduğunu gösterdi. Bence Koscheck’le tekrar karşılaşır ve o maçı kazanan kemer maçına çıkar.


Nate Marquardt – Chael Sonnen
Karşılaşmanın mutlak favorisi Nate, bu maçı alması halinde büyük ihtimalle kemer maçına çıkacaktı fakat Chael gibi bir güreşçiyi yenmek için oyun planını yanlış kurmuş gibiydi. Chael ise grekocu olmanın ve Nate’in take-down savunmasının kötü olmasının avantajıyla 3 raund boyunca Nate’i yere indirip ground and pound’la dövdü. Sonuçta da puanla maçı kazanarak çok önemli bir galibiyet aldı. Nate bu mağlubiyetle, iyi bir seri yakalayarak geldiği noktadan bayağı bir aşağı düştü. Tekrar kemer maça çıkabilmek birkaç önemli galibiyet alması gerekiyor -ki işi çok zor.


Randy Couture - Mark Coleman
Güreş kökenli mma'cileri sevmememe rağmen bu maçı merakla bekliyordum. Mark Coleman UFC'yi UFC yapan adamlardan ve tarihteki ilk UFC ilk ağır siklet şampiyonu (1997). Sonra Japonya'ya Pride FC'ye gitti ve orada da iyi maçlar çıkardı. Kim bilir, Fedor Emelianenko diye birisi olmasaydı belki orada da en büyük olurdu. Randy Couture ise Coleman UFC'yi domine ederken yeni yeni kafese giriyordu. İkili arasında ilk UFC maçı aslında o yıllarda olacaktı fakat Coleman'ın sakatlığı buna engel olmuştu. Ayrıca bu ikili amatör güreşte daha önce karşılaşmış ve Coleman maçı kazanmıştı (maç serbest stildeydi). Randy maçtan önce herkesin favorisiydi. Müthiş kondisyonunun ve etkili boksunun Coleman'ı yenmeye yeteceği konuşuluyordu ama insanların aklında yine de Coleman'ın bir sürpriz yapabileceği de vardı.
Maç ayakta ve sert başladı. Randy ilk raundda birkaç etkili yumruk çıkardı ve Coleman'ı sersemletti. Coleman ise sadece bir kez Randy'ye dokunabildi. İkinci raundda ise Randy klasik taktiğiyle Coleman'ı kafese sıkıştırıp yordu ve yere indirdi. Yerde de etkili "ground and pound"uyla Coleman'ı hırpaladı ve rear naked choke'la pes ettirdi. Şu anki hafif-ağır sikletteki kalabalık durumda Randy'nin kemer maçına çıkması zor görünüyor fakat en az 3-4 iyi maç çıkarır diye düşünüyorum. Mesela Jon Jones'a karşı izlemek çok güzel olurdu.

13 Aralık 2009 Pazar

UFC 107



Stefan Struve’un etkileyici bir biçimde kazanacağını düşünüyordum fakat beni hayal kırıklığına uğrattı. Maç berabere veya Buentello’nun galibiyetiyle de bitebilirdi. Umarım çok genç olmasının da avantajıyla toparlanır, yeteneklerini daha da geliştirir ve korkulan bir hw olur.



Clay Guida-Kenny Florian eşleşmesi ilk açıklandığında bile fazla heyecanlanmamıştım. Guida süper bir şovla ringe çıkar ve hiçbir zaman yorulmaz ama iş Ken-Flo gibi bir adamı yenmeye gelince çok zorlaşır. Maçı Guida’nın alması ancak Kenny’yi yere indirip dövüşü kontrolünde tutmakla mümkün olurdu ama Kenny buna da izin vermedi. İlk raundda müthiş bir dirsek darbesiyle kan içinde bıraktığı Guida’yı ikinci raundda sağ hook’la yakaladı ve rear naked choke’la bitirdi. Maçtan sonra BJ’le yaptığı maçta kötü olduğunu, daha çok çalışıp bir dahaki title maçında daha iyi bir Kenny olacağını söyledi.



Frank Mir… Bj Penn gibi müthiş yetenekli ancak çalışma etiği ve kondisyonu sorgulanan bir adam. Lesnar’la çıktığı maçla dün geceki fiziği arasında 25 lbs kas farkı vardı. Gerçekten iri bir hw olmuştu. Congo hiçbir zaman üst düzey hw’lerden birisi olmayacak. Ayakta süper fakat yerde iyi değil ve bu mma’de çok büyük bir dezavantaj. Lafı uzatmayalım. Mir ilk raundda Fedor’un Rogers’a yaptığı gibi müthiş bir sağla indirdi. Adamı uçurdu resmen. Sonra da muhteşem BJJ’le boğarak bayılttı. Evet gerçekten de bayılttı ve maçı kazandı. Bu maç Mir’in kaydettiği ilerlemeyi yeteri kadar göstermedi bence. Congo onun sınıfında bir adam değildi. Mir’i tekrar Büyük Nog’a veya Cain’e karşı izleyebilirsek güzel olacak.



Ve Bj Penn… Gelmiş geçmiş en iyi lw olduğunu daha önce defalarca yaptığı gibi yine gösterdi. “lütfen benle dövüş BJ, benle octagon’un ortasında buluş” diyen Diego Sanchez’i 4.5 raund boyunca müthiş patakladı. Sanchez diğer rakiplere karşı dövüşe ilk saniyede koşup saldırarak başlardı fakat BJ’e karşı kontrollü başladı.GSP’nin BJ’e yaptığı gibi kafese dayayıp yormak istedi fakat ne cüssesi ne de yeteneği GSP kadar değildi ve başarısız oldu. Tek yaptığı BJ’i yere indirmeye çalışmaktı ve ne kadar zor olduğu da hepimizce biliniyordu. Maç boyunca 27 take down girişiminin hiçbirisinde başarılı olamadı. Bu pek garipo bir durum sayılmaz çünkü BJ mma dünyasındaki en iyi take down defansına sahip adam. BJ açısından maçı incelersek, 4 raund boyunca boksuyla ezdiği Sanchez’i 5. Raundun ortalarında kafese sıkıştırdı, birkaç yumruktan sonra attığı müthiş tekmeyle kafasında kocaman yarık açtı ve maç doktor kararıyla bitti. BJ için sırada kim var? Diaz’ı geçerse Gray Maynard kesin gibi görünüyor. Olmazsa Frank Edgar olabilir fakat kim olursa olsun UFC’de BJ’i yenecek adam yok. Öyle yetenekli bir adam ki, ayakta baş edilemiyor. Olur da birisi ayakta BJ’i zorladı (şu anda çok zor görünüyor), rakibi yere indirirse ayaktakinden daha kötü pataklar ve bir de üstüne pes ettirir. Kısacası mw’deki Silva veya ww’deki GSP gibi tahtı sağlam bir şampiyon.

8 Aralık 2009 Salı

The Ultimate Fighter 10. Sezon Finali


Frankie Edgar, lw’de geleceği olan birisi olduğunu bugüne kadar bizlere hissettirmişti. Dün bunu bir kez daha gösterdi. Rakibi Matt Veach, büyük bir isme sahip değildi fakat böyle dövüşler hele ki title shot için ilerleyen Edgar gibi dövüşçüler için bayağı tehlikelidir. Açıkçası Edgar daha iyi bir rakip hak ediyordu. İlk raunda Matt Veach’in ne kadar güçlü olduğunu gördük. Müthiş slam’lerle Edgar’ı yordu. Frankie ise Veach’e birkaç kere yumruk atabildi. İkinci raundda ise Frankie öncelikle sağ hook ile Veach’i düşürdü, sonra GnP ile sersemletti, en son da RNC ile dövüşü bitirdi. Edgar hem yerde hem ayakta gayet iyi bir performans gösteriyor. Umarız ki Dana White bir dahaki kartta kendisini daha iyi bir dövüşçüyle karşılaştırır.



Kimbo-Houston Alexander eşleşmesinde Houston’ın tecrübe farkından dolayı kazanacağını düşünüyordum. Kimbo’nun ilk defa 215 lbs’ye inmiş olması da bu tahminimde rol oynadı. Dövüşten bahsetmeye hiç gerek yok. İkisinin de kondisyon yönünden zavallıları oynadığı berbat bir maç sonunda Kimbo puanla kazandı. Görülüyor ki Kimbo sadece isminden dolayı UFC’de dövüşmeye ve iyi para kazanmaya devam edecek.



Adamım Jon Jones, güreşçi Matt Hamill’le karşılaştı. Kendisi muhteşem bir striking'i olan ve grekocu olmasının sonucu olarak çok güçlü ve sikletine göre çok iri bir dövüşçü. Jones’un favori olduğunu düşünüyordum ama bu kadar üstünlük sağlayacağını tahmin etmiyordum. Striking yönünden üstünlüğünü çok iyi kullandı ve Hamill’i yere indirdi. Bundan sonra ise MMA tarihinde gördüğümüz en vahşi GnP’lardan birini izlemeye başladık. Hatta arada Jones vurmayı bırakıp hakem Mazzagatti’ye “haydi bitir” der gibi bakıyordu. Sonra hakem Jones’u UFC’de yasak olan yukarıdan aşağı dirsek darbesini kullanmaması yönünde uyardı ve dövüşçüleri ayırdı. Hamill’ı kontrol etti, dövüşemeyeceğini gördü ve maçı bitirdi. Jones parende attı, tişörtünü ve şapkasını giydi, galibiyetinin açıklanmasını bekliyordu. Sonuç açıklanınca da şoke oldu: Jones illegal dirsekten dolayı diskalifiye olmuştu. Bence haklı bir karardı çünkü Jones gerçekten de illegal dirsek kullandı. O hareketi yapmasa zaten ezici bir galibiyet alacaktı. Belki heyecanına yenildi ve bu maçı kaybetti ama performansına gölge düşmedi. Dana White Jones’un bu maçtaki dominasyonunu görecek ve ona daha üst seviyede bir rakip (belki Forrest) verecektir.



TUF 10. Sezon finali, Roy Nelson ve Brendan Schaub arasındaydı. Roy benim favorimdi çünkü uzak ara TUF evindeki en tecrübeli adamdı. Ayrıca BJJ siyak kuşak ve çok iyi boksu var. Brendan ise Greg Jackson’ın öğrencilerinden ve bence TUF evindeki 2 numaralı adamdı. O da çok iyi bir boksör ve BJJ mor kuşak sahibiydi. Finale gelirken Roy’dan çok daha etkileyici bir performans göstermişti. Dövüş başladı ve Brendan Roy’u bayağı sıkıştırdı. Bir ara sağlı sollu kombinasyonlarla Roy’u çok zor durumda bıraktı. Roy tecrübesini kullanarak Brendan’ı yatırdıysa da tekrar kalktılar. 3:25’te Roy sağ hook’la Brendan’ı kulağının arkasından yakaladı ve nakavt etti. Hiçbir dövüşçünün heyecan vermediği TUF 10. Sezon, bugüne kadar tümünü izlediğim sezonların en kötüsüydü. Bitmesi iyi oldu.



Dana White’ın dövüş arasında yaptığı açıklamaya göre 11. Sezon koçları Chuck Liddell ve Tito Ortiz olacak. Dana, yakın arkadaşı Chuck’ın dövüşme isteğini kıramadığını ve bu fırsatı verdiğini belirtti. Bu iki efsane ismi bir karta main event olarak koysanız şu anda müthiş bir ilgi çekmez. Dolayısıyla bir TUF sezonu ile desteklemek iyi fikir gibi görünebilir ama izlenme oranı olarak iyi bir sonuç vermeyecektir. Liddell, Coleman, Randy, Ortiz gibi dövüşçüleri kendi aralarında dövüştürmek yerine “up and comer” tabir edilen gelecek vadeden dövüşçülerle eşleştirmek daha iyi olurdu.

22 Kasım 2009 Pazar

UFC 106 beklediğimiz gibi geçti.

Hiçbir dövüşçü tek başına main event yapacak kalibrede olmasa bile kadronun toplamı iyi olunca işte böyle zevkli bir şov çıkıyor ortaya.

Preliminary card'dan başlayarak maçlara değinelim:

TUF şampiyonlarından (Tito'nun takımındaydı) Kendall Grove, bayağı bir zorlandığı maçta Jake Rosholt'u triangle choke'la pes ettirdi. Yine de middleweight'te bir tehdit olmaktan uzak göründü.

Matt Serra ve Matt Hughes'un koçluk yaptıkları TUF sezonunda Serra'nın takımında yer alan George Sotiropoulos, yine TUF'tan tanıdığımız Jason Dent'le karşılaştı. George, benim sevdiğim tipte (yerde de ayakta da düzgün dövüşüyor) bir dövüşçü olduğundan kazanmasını istiyordum. Aslında Dent çok iyi başladı ve reach dezavantajına rağmen çok iyi kontra yumruklarla ilk raundda George'u bozdu. İknici raundda George rakibini yere indirmeyi başardı çok güzel bir arm-bar'la Dent'i pes ettirerek ne kadar iyi bir jui jitsu ustası olduğunu gösterdi.

Marcus Davis-Ben Saunders: Kime sorsanız bu iki adamın dövüşünün kan banyosu şeklinde geçeceğini söyler. Nitekim aynen öyle oldu. Eski boksör Marcus Davis bence kemer maçına çıkmaya uzak olmasına rağmen her zaman güzel dövüşlere imza atacak. İlk mma zamanlarında yer dövüşünü pek beceremiyordu ama şu anda yerde de kötü değil. Ben Saunders ise tam bir muay thai'ci. Geçen sene "Fight For The Troops" şovunda Clinch'e aldığı Brandon Wolff'a vurduğu diz darbeleri, Anderson silva'nın Rich Frankin'e yaptıklarını hatırlatmıştı. Bu dövüşten önce de Marcus'un daha önce hiç nakavt olmadığını, ilk kez kendisinin nakavt etmek istediğini söyledi ve dediğini yaptı. Marcus'u diz darbeleriyle nakavt etti ve Mike Swick'le olan dövüşüne kadarki başarılarının geçici olmadığını ispatladı.

Main card'ın ilk maçında TUF şampiyonu Amir Sadollah, eski Pride'cı, daha da eski UFC'ci Phil Baroni'yle karşılaştı. Amir'in bu sporun geleceği çok parlak adamlarından olduğunu ve Baroni'yi geçeceğini düşünüyordum. Tahminimde de yanılmadım. Resmen 3 raund boyunca Baroni'ye dayak attı. Arada sırada yediği çok sert yumruklarda da çenesinin kuvvetli olduğunu gösterdi. Stili de Ben Saunders gibi Anderson Silva'yı andırıyor. Clinch seviyor ve rakibini boy avantajını da kullanarak yoruyor. Amir, bir muay thai şampiyonu olmasının yanında sambo kökenine de sahip. Bu da sadece Baroni'ye yaptığı gibi ayakta değil, yerde de maç kazanacağını (CB Dolloway) gösteriyor.

Antonio Rogerio Nogueira'nın nakavtçı Luiz Cane'le karşılacağı açıklandığında eminim ki sadece UFC'yi takip eden ve diğer organizasyonların dövüşçülerini bilmeyen Amerikalılar Cane'in kazanacağını düşünüyorlardı. Fakat Rogerio gayet rahat başladığı maçta daha 2. dakika dolmadan Cane'i nakavt etti. Nogueira kardeşler, jui jitsu hocası olmalarının yanında çok iyi birer amatör boksör ve bunu da dövüşlerde çokça gösteriyorlar. Büyük Nogueira'nın Randy ile yaptığı maç ve küçük kardeşinin dünkü maçı, bunu ispatlar gibiydi. Umarım Rogerio da ikizi gibi UFC'deki büyük dövüşçülerden biri olur.

Main Card'ın diğer maçında daha önce Koscheck'i sürpriz bir vuruşla nakavt eden Paulo Thiago, Jacob Volkmann'i puanla yendi.

Akşamın merakla beklenen co-main event'inde Josh Koscheck'le Anthony Johnson karşılaştı. Birçok kişi gibi ben de daha iri ve güçlü olan Johnson'ın Koscheck'i geçeceğini düşünüyordum fakat hiç de öyle olmadı. Koscheck'in gayet iyi bir taktikle başladığı maçta iki dövüşçü de birbirlerine temiz yumruklar indirdiler. Bir ara Johnson kurallara aykırı bir şekilde yerdeki Josh'ın kafasına diz attı. Ne kadar dokundu göremedik ama dövüş bayağı durdu. Sonra Josh rakibinin gözüne parmak soktu ve dövüş biraz daha durdu. İkinci raundda Koscheck Johnson'ı yere indirdi, ground and pound'la kendisine iyi bir pozisyon yarattı ve rear naked choke'la Johnson'ı pes ettirdi. Ben dahil birçok insana da kendisini küçümsememek gerektiğini göstermiş oldu. Maçtan sonra Joe Rogan'ın uzattığı mikrofona "Burada number one contender olduğunu zanneden birisi var. Kendisi daha kaydadeğer hiç kimseyle dövüşmedi. Adı Dan Hardy ve number one contender olduğunu zannediyor. " dedi. Sonra Dana White'a seslenerek "Martta GSP ile ben dövüşeceğim. Şubat için bir dövüş kartı ayarlamaya çalıştığını biliyorum. Hardy-Koscheck dövüşünü koy, ilgi çekecektir. Sonra da GSP ile dövüşeceğim." dedi. Bence Dana kemer şansını Hardy'ye verecektir. UFC ticari bir oluşum ve her kemer maçına çıkan bunu en çok hak edendir diye bir durum yok. Vitor Belfort'un 185 lbs'de maç yapmadan Anderson'la maça çıkması buna en iyi örnek. Koscheck daha önce GSP'ye kaybetti ve Hardy-GSP maçı daha çok ilgi çekecektir.

Main event'i 3.5 sene önceki maçın tersi bir sonuçla bu sefer Forrest split decision'la kazandı. Tito kaybetmesine rağmen gayet iyi bir maç çıkardı ve ben de dahil birçok kişiye göre maçı kazanması gerekiyordu. İlk 2 raundda Tito etkiliydi. 3. raundda ise Forrest resmen Tito'yu patakladı. Ancak olay puana kaldıysa maçı Tito'nun alması gerekiyordu. Maçtan sonra Tito seyirciyle birkaç diyaloğa girdi, sakat dövüştüğünü söyledi (kafatasında sorun varmış) ve "kolaysa siz bu durumda dövüşün" falan dedi. Giydiği tişörtte de Forrest'a yönelik olarak "RUN FORREST! RUN!" yazıyordu (Forrest'ın Silva'ya keybedince ringden koşarak uzaklaşması bu sözlerle dalga konusu olmuştu). Tabii maçı kaybedince tişörtün pek anlamı kalmadı. Tam anlamıyla eski Tito gibi davrandı anlayacağınız. Özlemişiz kendisini.

20 Kasım 2009 Cuma

UFC 106


2000-2003 arası light heavyweight'i domine eden, ground and pound ustası, trash talk'un babası, seveni ve nefret edeni aynı sayıda olan, her zaman gündemde kalmayı başaran Tito Ortiz... Efsanevi TUF 1. sezon finalinin Bonnar'la birlikte iki kahramanından birisi olan, Rampage'i yenip kemeri takan fakat Rashad'a kaybeden, herkesin sevgilisi Forrest Griffin...

Tito'ya da böyle bir maçla UFC'ye dönmek yakışırdı. Dana White ile sorunlarını halletti ve geçirdiği ameliyatlardan sonra iyileşme sürecini tamamladı. Randy'yle 2006'da yaptığı maçtan beri belinden sakat olan Tito, şu anda % 100 iyileşmiş olduğunu söylüyor.

Yılbaşında Rashad Evans'a karşı çok da utanılmayacak bir şekilde kaybeden Forrest, ağustosta Anderson Silva'ya kelimenin tam anlamıyla rezil olarak kaybetmişti. Şimdi bu mağlubiyetin acısını Tito'dan çıkarmak istiyor.

İkili 3 sene önce de karşılaşmış ve çok çekişmeli geçen dövüş sonrasında Tito split decision'la kazanmıştı. Yarın akşam ne olur? Tito Forrest'ın low-kick'lerine yakalanmazsa (Forrest daha önce low-kick'leriyle Rampage'in ve Tito'nun dizlerini kırmıştı) ve dövüşü yere götürmeyi başarırsa maçı puanla alacaktır diye düşünüyorum. Tito'nun ground and pound tekniği, karşısındaki adama çok şans tanımıyor. Butterfly guard'ın içinden bile etkili darbeler indirebiliyor. Forrest ise herkesin tahmin edebileceği gibi dövüşü ayakta tutmak isteyecek. Bu durumda kendisinin şansı artıyor fakat Forrest hiçbir zaman tek yumrukta nakavt eden bir adam olmadığı ve Tito da ayakta çok kötü olmadığı için Forrest için garanti bir durum yok ortada.

Main card'ın diğer maçında welterweight'in en umut verici adamı Anthony Johnson, güreşçi Josh Koscheck'le dövüşecek. Umarım Johnson diğerlerine uyguladığı tarifeyi Josh'a da uygular ve temiz bir nakavtla kazanır. Ancak Koscheck gibi bir güreş ustasına karşı take-down savunmasının mükemmel olması gerekiyor.

UFC 106 belki main event olarak çok sağlam bir kart değil ama hiçbir dövüşe kötü diyemeyeceğimiz bir şov. TUF şampiyonu Amir Sadollah, şöhretli Phil Baroni ile; küçük Nogueira, Luiz Cane ile karşılaşıyor. Tam bir slug-fest olarak geçmesini beklediğim bir maçta Marcus Davis ve Ben Saunders karşı karşıya. Diğer dövüşlerde ise eski efsanelerden Caol Uno'yu Fabricio Camoes'e karşı; Matt Serra'nın öğrencisi ve eski TUF katılımcılarından jiu jitsu ustası George Sotiropoulos'u ise yine TUF (USA vs. UK) katılımcılarından Jason Dent'e karşı izleyeceğiz. Preliminary dövüşleri de bir şekilde indirip izlemek şart.

Karo Parisian UFC 106'dan çekildi

Ocak ayında Kim Dong Hyun'u puanla yendikten sonra doping testinden geçemeyen Karo'nun, UFC 106'ya 3 gün kala şovda dövüşemeyeceği açıklandı.

UFC Başkanı Dana White, tweeter'ında yazdığı açıklamada Karo'nun UFC'yi yine yüzüstü bıraktığını ve bir daha asla UFC'de dövüşemeyeceğini söyledi. Weigh-in'lere gelirken bir sürü mazeret öne sürerek dövüşemeyeceğini söylediğini de ekledi.

sherdog.com'da yazanlara göre Karo, Nevada State Athletic Commission'ı arayarak sürekli bir sakatlık çektiğini, hangi ilacın zararsız olduğunu soruyor. Onlar da bir iki ilaç ismi veriyor fakat doktorundan bir rapor göndermesinin daha iyi olacağını söylüyorlar. Ayrıca Karo'ya verilen 32.000 dolarlık ceza konusunda da kolaylık sağlayan bir ödeme planı belirliyorlar. Karo buna rağmen şovdan çekildiyse herhalde iyi bir mazereti vardır diye düşünüyorum.

Bunların yanında, genelde maçları puanla kazanan ve taraftarlara hiç heyecan vermeyen bir adamın UFC'de dövüşmeyecek olması da büyük bir kayıp değil.

19 Kasım 2009 Perşembe

UFC 105: Yine Bir Puanlama Faciası


UFC 105, ilk bakışta çok sağlam bir şov gibi gözükmüyordu fakat izleyenleri tatmin etmiştir diye düşünüyorum. Main event olan Randy – Vera dövüşü hariç her dövüş gayet heyecanlıydı. Bunun sebebi de iki tanesi “The Ultimate Fighter”ın son sezon şampiyonu olan dövüşçülerin çok istekli olmalarıydı.



Gecenin main card’ının ilk maçı, TUF hafif siklet şampiyonu İngiliz Ross Pearson ile Aaron Riley arasındaydı. Ross, çok üstün götürdüğü maçın ikinci raundunda dirseğiyle rakibine indirdiği darbe sonucunda doktor kararı ile kazandı. Maçın gidişatı, bu karar olmasaydı bile Ross’un maçı kazanacağını gösteriyordu.



İkinci maçta TUF welterweight şampiyonu James Wilks, yine TUF’ta tanınan ve turnuvayı kazanamamasına rağmen büyük bir hayran kitlesine sahip Matt Brown (benim de favori dövüşçülerimdendir) karşısında fazla varlık gösteremedi ve 3. raundda TKO ile maçı kaybetti. Matt Brown bence welterwight sikletinde Thiago Alves ve Anthony Johnson’dan sonra ayakta en iyi dövüşen adamlardan. Bunu Wilks’e indirdiği diz darbesiyle ve çok teknik kombinasyonlarla gösterdi. Take-down defence’i de gayet iyi ki bu bir MMA dövüşçüsü olmak için çok gerekli. Matt 1 veya 2 maç daha kazanırsa fazla sıkışık olmayan siklette kemer maçına çıkacaktır diye düşünüyorum.



Üçüncü sıradaki dövüş, İngiltere’nin MMA’deki en ünlü temsilcisi Michael Bisping ile kariyeri boyunca daha çok Japonya’da dövüşmüş olan eski Pride Bushido'cu Denis Kang’i karşı karşıya getirdi. Bisping ilk raundda çok kötü bir sağ yumruk yemesine ve yere düşmesine rağmen raundu fazla hasar almadan tamamladı. İkinci raundda ise tam bir MMA dövüşçüsü olduğunu gösterdi ve rakibini iki kez yere yatırıp ground and pound ile bitirdi. Dan Henderson’a gerçekten çok kötü nakavt olan Bisping, birçok MMA takipçisi tarafından forumlarda ve bloglarda aşağılanmış, hiç hak etmediği laflara maruz kalmıştı. Bisping şu anda ilk 5 middleweight arasında olmasa bile hiçbir zaman aşağılanmayı hak edecek bir dövüşçü olmadı. Henderson’a karşı maçı kazanabilirdi ama o müthiş sağ yumruğa yakalandı ve nakavt oldu, bu kadar basit. Yer dövüşünü biraz daha geliştirirse siklette tekrar korkulan adamlardan olacaktır.



Dördüncü maçta İngiltere’nin yükselen değeri Dan Hardy ile Amerikalı Mike Swick, GSP ile kemer maçına çıkacak kişi olmak için dövüştüler. Mike Swick’in şansını yüksek görüyordum fakat Dan Hardy gerçekten müthiş bir performans gösterdi. Clinch pozisyonunda rakibi kendisine yapışıkken bu kadar sert yumruk atabilen adam azdır. Sonuçta maçı Dan Hardy puanla kazandı ve GSP ile şampiyonluk maçına çıkmayı hak etti. Dan Hardy, Swick gibi kendisini yere yatırmak istemeyen bir rakibe karşı iyi bir performans gösterdi fakat GSP’ye karşı ne yapacağını merak ediyorum. Zira GSP herkesi (buna çok iyi take-down defence’e sahip olan BJ Penn ve Thiago Alves gibi isimleri de ekleyebiliriz) kolayca yere yatırıp maçı en azından puanla kazanabilecek bir adam.



Gecenin main event'inde, UFC Hall Of Fame üyesi Randy Couture ile muay-thai ustası Brandon Vera karşılaştı. Bir MMA takipçisi olarak Vera’nın bu maçı almasını ve light heavyweight’te yeni bir tehdit olarak ortaya çıkmasını istiyordum. Bir yandan da Randy kazanırsa direk olarak veya tek maç daha kazanarak kemer maçına çıkarılacağını tahmin ediyor ve bunun 6-7 maç bekleyen diğer dövüşçülere haksızlık olacağını düşünüyordum. Maçın sonunda istemediğim oldu ve Randy puanla kazandı. Ama nasıl kazandı? Shogun-Machida maçından daha tartışmalı bir jüri kararıyla. Randy maç boyunca rakibine hasar verecek hiçbir şey yapmadı. Vera ise en az 3 body-kick’le ve güzel yumruklarla Randy’nin canını yaktı. Bence ilk raundu Randy, diğer iki raundu Vera almıştı ama ne yazık ki jüri benle, UFC yorumcusu Joe Rogan’la (bu sporu çok iyi bilir) ve birçok izleyiciyle aynı fikirde değildi. Maç Randy’nin oldu, Vera ringin dışında oturdu kaldı. Tek söyleyeceğim, ABD’deki jürilerin şu “octagon control” denen ve tamamen güreşçilere yarayan kriteri, puanlamada dikkate almamaları gerektiği. Bu puanlamalar, jüri seçiminde hiç etkisi olmayan UFC'nin saygınlığına da gölge düşürüyor. Brendon Vera, light-heavyweight’e düştüğünden beri 3 galibiyet ve 2 mağlubiyetlik bir performans gösterdi. 2 mağlubiyetinin biri Randy’ye karşı, diğeri ise yine tartışmalı bir split decision’la Keith Jardine’e karşıydı. Yani Vera iyi yolda diyebiliriz. Randy’ye karşı güreşini geliştirdiğini gösterdi. Yaşı ve fiziği çok iyi. Umarım yakın zamanda kendisini top 10’daki bir dövüşçüye karşı izleriz.

18 Kasım 2009 Çarşamba

Strikeforce: Fedor vs. Rogers

Strikeforce 7 Kasım akşamı yine güzel bir şovla kendini izlettirdi. UFC dışındaki en iyi dövüşçüleri toplama amacındaki bir organizasyon için her şovda artan bir izlenme oranı yakalamak önemlidir, Strikeforce da bunu başarıyor.


Dövüşler açıklandığında Fedor’u görünce herkes gibi ben de “yenecek ama nasıl yenecek” diye düşünüyordum. Bunda Fedor’un süper bir dövüşçü (bence dünyadaki en iyi ağır siklet) olmasının yanı sıra son yıllarda kendisini fazla zorlamayacak isimlerle dövüşmesi de rol oynuyordu. Ağustos 2005’te Mirko ile yaptığı maçtan beri kazanacağı büyük ölçüde belli olan maçlara çıktı ve bence Brett Rogers’ın da (bir mma dövüşçüsünden çok bir boksör gibi tek yönlü olduğu için) Fedor'a karşı fazla şansı yoktu. Yine de Brett gayet iyi bir ilk raund çıkardı ve muhtemelen puanlamada da öndeydi. Fakat ikinci raundun ortalarında Fedor yine en iyi yaptığı şeyi yaptı, rakibinin hatasını yakaladı ve muhteşem bir sağ yumrukla Brett’i düşürerek yerde savurduğu bir iki yumrukla bir galibiyet elde etti. Yumruğu atarken vücut ağırlığını da kullanarak Brett’e verdiği hasarı bayağı bir arttırdı.



Fedor için sırada aynı gün Antonio Silva’yı hiç de etkileyici olmayan bir performansla (birçok kişi maçı Silva’nın kazandığını düşünüyor) yenen brazilian jui-jitsu ustası ve efsanevi Chute Boxe takımının üyesi Fabrizio Werdum var. Böyle bir eşleşmede de Fedor, rakibinin BJJ ustalığını Sambo yeteneğiyle nötralize eder, ayakta ise müthiş bir üstünlüğe sahip olmasının sonucu olarak Werdum’a karşı kazanır diye düşünüyorum. Kazanırsa ne olur? Son birkaç yılda olduğu gibi UFC’den kovulan eski dövüşçüleri ve ilk 10’da asla yer alamayacak adamları yene yene emekli olur. Fedor bence dünyanın en iyi ağır sikleti fakat kendisini Brock Lesnar gibi, Shane Carwin gibi gibi yükselen yıldızlara karşı veya tekrar Antonio Rodrigo Minotouro’ya karşı görmek her MMA sevdalısının arzusu. Umarım M-1 ve UFC anlaşır ve bu dövüşleri izleriz.



Diğer bir mücadelede Strikeforce light heavyweight şampiyonu Gegard Mousasi, Thierry Sokoudjou’yu ikinci raundda TKO ile yendi ve galibiyet serisini 14’e çıkardı. Gegard şu anda dünyanın sayılı “komple” MMA dövüşçülerinden ve seriyi daha da ileri götürmesi şaşırtıcı olmaz. Sokoudjou ise Pride’da yaptığı erken patlamadan sonra hayal kırıklığı yaratmaya devam ediyor. Team Quest gibi çok iyi bir takımla çalışmasına rağmen ilerleme kaydedememesi, hiçbir zaman ilk 10'da yer alamayacağının da göstergesi sayılır.



Strikeforce middleweight kemer maçında ise eski güreşçi ve BJJ ustası (Cesar Gracie’nin takımında Nick-Nate Diaz kardeşler ve Gilbert Melendez ile çalışıyor) Jake Shields, “Bully Beatdown” programıyla ününe ün katan Jason “Mayhem” Miller ile karşılaştı. Maçtan önce Mayhem’in ayakta çok üstün olduğu, Shields’ın ise maçı yer dövüşü ile kazanabileceği konuşuluyordu ve beklenen oldu. Shields rakibini bitirmeye zerre kadar yaklaşamamasına rağmen maçı genelde yerde kontrol altında tuttu ve puanla middleweight şampiyonu oldu. Mayhem ise bir kez daha “submit edilemeyen” bir adam olduğunu gösterdi. Maçı bitirmeye yönelik tek hareketin Mayhem’den rear-naked choke” ile geldiğini ve raund bitiş zilinin Shields’ı kurtardığını da ekleyelim.





3 Kasım 2009 Salı

Cecil Peoples'ın açıklaması...

Machida - Shogun maçının üç jürisinden biri olan Cecil Peoples, yahoo sports'ta çıkan açıklamasında, maçı neden Machida'ya verdiğini anlatıyor. Öyle ya da böyle bu iki adam arasında bir rematch kaçınılmaz.

“İlk olarak anlamanız gereken, jürinin dövüşü evinde izleyen bir izleyiciyle aynı bakış açısına sahip olmadığıdır. Mauricio agresifti ve fakat bu agresiflik, puanlamada dikkate alınacak derecede etkili değildi. Dövüş boyunca daha temiz ve zarar verici darbeleri vuran kişi Lyoto’ydu. Puanlama kriterlerine göz atarsanız, temiz vuruşlar yapmanın daha çok vuruş yapmaktan daha yüksek puanlandığını görürsünüz. Her ne kadar Rua low-kick’ler indirmiş olsa da Lyoto’nun çok yönlü atakları kadar etkili değildi ve bu yüzden ilk üç raundu Lyoto’ya verdim.

Akılda tutulması gereken şey, dövüşü “bitirmeye” çalışan dövüşçünün lehine karar veririz ve low-kick’ler dövüşü bitirmeye yönelik değildir.

İki dövüşçü kick-boks türünde bir mücadeleye girdiğinde benim aradığım şey, dikkatli ve tedbirli olmak, duracağı yeri bilmek ve temiz vuruşlar yapmaktır. Bunu da Lyoto Rua’dan daha iyi yaptı. Lyoto Rua’yı üstüne çekti, dövüşün nerede süreceğini belirledi ve bence bu oktagon kontrolü anlamına gelir.

Rua birkaç kere take-down girişimi yaptı fakat Lyoto hepsini engelledi, bu da Lyoto’nun lehine efektif “grappling” (yer dövüşü kastediliyor) sayıldı. Rua’nın başarısız girişimleri ise puanlamada dikkate alınmadı. Bu kriterlere göre Lyoto dövüşü açık bir şekilde kazandı. Diğer hakemlerin de benle aynı fikirde olduğuna seviniyorum. Teknik bilgisi yeterli olan izleyicilerin de bizle aynı fikirde olduğunu düşünüyorum.”