10 Ağustos 2010 Salı

UFC 117: 23 Dakika Sonnan, 10 Saniye Silva



Hani futbolda takımınız 90 dakika defans yapar, rakip gol üstüne gol kaçırır ama son dakikada bir şans golüyle yenersiniz ya. İşte Silva taraftarları (ben dahil) UFC 117'de o duyguyu yaşadı. "Trash talk" alanında Tito'ya bile nal toplatan Sonnan, boş konuşmadığını ispatladı. "Anderson Silva'yı yenmek için ne gerekir" sorusuna bu işten anlayanlar her zaman "iyi bir çene ve çok iyi bir yer oyunu" diye cevap verdiler. Haklı olabilirlerdi belki ama Silva'nın kurbanları arasında Maia, Lutter, Henderson ve Leites gibi süper güreşçi ve jiu jitsu'cular da bulunması, Spider'ın yenilmez olduğunu düşündürtüyordu. Sonnan çok iyi bir güreşçiydi ama kariyerindeki 10 mağlubiyet ve Silva'nın yendiği Maia'ya triangle'la kaybetmesi, Silva'yı mutlak favori yapıyordu. Ben de Silva'nın 2. raundda nakavtla kazanacağını düşünüyordum ama yanılmışım.

Maçın daha ilk dakikasında şoka girdim. Sonnan, çıkardığı direkle Silva'yı düşürmüştü. Spider'ı ilk defa ayakta yenilirken görüyorduk. Yerde de ayakta da üstün olan bir mma'ci genelde önce ayakta dövdüğü rakibini yere alır ve bitirir. Sonnan resmen bunu yapacak gibiydi Silva'ya. Ama yapamadı işte. 23 dakika her istediğinde yere indirdiği Silva'yı bitiremedi. Son raundda maçın bitmesine 2 dakika kalmışken ve tahminen 50-45 puanla kazanıp şampiyon olacakken bir hata yaptı ve altındaki Silva'dan yumruğu yedi. O yumrukla sersemledi, boynunu kaptırarak triangle'a yakalandı ve pes etti. Bahse girerim Silva hiçbir galibiyetine bu kadar sevinmemiştir. Kemer takılırken Silva'nın da, menajeri Soares'in de yüzlerinden düşen bin parçaydı. Silva'nın 2 hafta önce Machida'yla yaptığı antremanda kaburgasını sakatladığını ve o halde dövüştüğünü hesaba katarsak, gerçekten ucuz kurtulduğunu anlarız. UFC bir rematch ayarlar mı bilemeyiz ama Silva'nın son 3 maçı gibi maçlardansa bu maç gibilerini izlemeyi tercih ederim. Bu arada bu bilgi ne işinize yarar bilmiyorum ama maç, UFC tarihinde 5. raundda "biten" 3. kemer maçıymış. Diğerleri Ricco-Randy (UFC 39) ve BJ-Sanchez (UFC 112).

Günün diğer maçlarının yıldızı (nefret etsem de) Matt Hughes'du. Ricardo Almeida gibi bir adamı pes ettirmişse bu adamda daha çok iş var demektir.

Şişman Roy Nelson'la Junior Dos Santos, kemer maçına giden yolda son duraktaydılar. Kazanan, Lesnar-Cain maçının galibiyle karşılaşacaktı. JDS, Nelson'ı 3 raund boyunca dövmesine rağmen bitiremedi ama puanla kazandı. Yine de JDS'nin yer oyununun ne seviyede olduğu hala bilinmiyor ve take-down savunması iyi değilse Lesnar veya Cain'e karşı işi çok zor.

Aslında "co-main event" olan ama bence en gereksiz maç olan Jon Fitch-Thiago Alves'e gelelim. Jon Fitch, UFC tarihinin, belki de mma tarihinin en sıkıcı dövüşçüsü olduğunu bir kez daha kanıtladı. "Yere al, yerde tut, rakibini bitireme ama puanla kazan" taktiğini (veya beceriksizliğini) yine gösterdi ve puanla kazandı. Dana White da bu adama kemer maçı vermemek için direniyor ama 2 yılda bir sırası geliyor. Alves ise 170 lbs'ye inememesiyle taraftarlara saygısızlık etti. Herhangi bir sakatlığı yoktu ama yine kilo düşemedi. Artık siklet yükselme kararı alması herkes için iyi olacak.

4 Temmuz 2010 Pazar

Brock şampiyonluğunu korudu…

UFC 116’nın yılın en iyi şovu olacağı, maçlar açıklanınca belli olmuştu. Uzun zamandır beklenen ve Brock’ın hastalığı sonucunda 2009 Kasım’da gerçekleşmeyen maçta Brock Lesnar, Shane Carwin’i 2. raundda pes ettirerek yendi ve kemerini korudu. İlk raundun başında Brock bir takedown denemesi yaptı ama Shane hemen kalktı. İkinci dakikada ise Shane Brock’ı sol aparkatla sersemletip yere düşürdüğünde ben de dahil herkes maçın bittiğini, Shane’in ground and pound’la Brock’ı nakavt edeceğini düşündü. Fakat Brock’ın şimdiye kadar test edilmeyen çenesi sınavı geçti ve Brock bilincini kaybetmeden kendini savunmaya devam etti.Yerdeyken o balyoz gibi yumruklar suratına indikçe çıkan sesleri biz bile duyuyorduk. Frank Mir ve Gabriel Gonzaga gibi çok tecrübeli dövüşçüler o yumruklara dayanamayıp nakavt olmuştu ama Brock bir şekilde raundu bitirmeyi başardı.

İkinci raunda başlarken Shane biraz yorgun görünüyordu. Öyle olması da normaldi çünkü şimdiye kadarki dövüşlerinin tümünde rakiplerini ilk raundda bitirmişti, yani 2. raunda hayatında ilk kez çıkıyordu. 2. raundda Brock daha akıllıca bir oyun planıyla Shane’i yere indirdi. Yerdeyken ilk başlarda çok fazla hasar veremedi ama adım adım hazırladığı pozisyonda Shane’i arm triangle choke ile bitirdi. Brock bundan sonra şampiyonluğunu korumak için Cain Velazquez ile karşılaşacak.

Gecenin diğer main event’inde Chris Leben, yer dövüşü ustası Akiyama’yı muhteşem bir savaş sonunda 3. raundda triangle ile pes ettirdi. Leben gibi ayakta çok iyi ama yerde vasat bir adamın bir judo olimpiyat şampiyonunu pes ettirmesi ilginç bir sonuçtu. Leben maçtan sonra Wanderlei’yi istediğini söyledi. Umarız Leben-silva maçını en kısa zamanda izleriz.

Chris Lytle-Matt Brown maçı, heyecanlı geçmeye aday diğer bir maçtı ve beklentileri boşa çıkarmadı. Matt ilk raundda tekmeleriyle Chris’i yokladı fakat fazla başarılı olamadı. Matt’in triangle denemesinden de Chris çok güzel bir şekilde kurtuldu. İkinci raundda ise tecrübe konuştu ve Chris Lytle, rakibini ayaklarıyla triangle, elleriyle ise armbar’da kıstırdı ve pes ettirdi. Daha önce birkaç kez yazdığım gibi Lytle her mma izleyicisinin saygı duyduğu bir isim. Yaşlandıkça oyununu ilerletiyor ve bize her zaman güzel maçlar izletiyor.

Soszynski-Bonnar maçı, Bonnar’daki kesik yüzünden yarıda kalan diğer maçın devamı niteliğindeydi ve aynen o maça benzer bir şekilde başladı. İki dövüşçü de neredeyse hiç defans yapmadan birbirlerine saldırdılar. Hangi sonuç ortaya çıkarsa çıksın şaşırmayacaktık. Bonnar 2. raundda önce sol dizle indirdiği rakibini ground and pound’la bitirdi ve kötüye giden kariyerinde yeni bir sayfa açtı.

Bir önceki maçında Joe Stevenson’ı mma dersi vererek yenen George Sotiropoulos, dün de zorlu rakibi Kurt Pellegrino’yu süper bir maç sonunda puanla mağlup etti. Ayakta da yerde de çok iyi bir mma’ci olduğunu gösteren George’un rubber guard’ı görülmeye değerdi. Şu anda George hafif siklette Edgar-Penn-Floarian-Maynard dörtlüsünün hemen arkasında yer alıyor ve yakın zamanda kemer maçına çıkacak gibi gözüküyor.

UFC 116 bize çok iyi bir gece yaşattı. Umarım bundan sonra da bu kadar güzel fight-card’lar izleriz.

3 Temmuz 2010 Cumartesi

UFC 116: Senenin en iyi fightcard’ı…



Ağır siklet şampiyonluk maçının yanında Leben-Akiyama, Lytle-Brown, Soszynski-Bonnar, Sotiropoulos-Pellegrino isimlerini eklerseniz neden senenin en iyisi dediğimi anlayacaksınız.

Kaburgası kırılan ve dizi sakatlanan Wanderlei Silva’nın yerine maça Chris Leben çıkacak. Bu adam yenilirken bile zevkli dövüş izletiyor, yine öyle olacak. Daha 2 hafta önce dövüşmüş olmasına rağmen Judo olimpiyat şampiyonuna karşı bu maçı kabul etmesi, korkusuzluğunun kanıtı. Akiyama Leben’ı yere indiremezse işi çok zor.

Bu sporu seven herkesin saygı duyduğu adam Chris Lytle, yine çok iyi bir dövüşçü olan ve Ultimate Fighter şovundan tanıdığımız Matt Brown’la karşılaşacak. İyi bir kickboksçu olan Brown, ayakta biraz daha avantajlı gözüküyor. Lytle ise eski bir boksör ve müthiş tecrübeli bir mma’ci (60’a yakın dövüşe çıkmış). Dövüş yerde devam ederse BJJ yeteneği sayesinde Matt’i pes ettirebilir.

Soszynski-Bonnar maçı aslında UFC 110’ın rövanşı niteliğinde. O gün Bonnar şanssız bir şekilde (kesikten dolayı) dövüşü bitirememişti.

George Sotiropoulos-Kurt Pellegrino: Müthiş bir maç bizi bekliyor. George UFC 110’da Stevenson’ı bir mma belgeseli gibi bir maç sonunda yenmişti. Pellegrino ise UFC 111’de Fabricio Camoes’i rear naked choke ile pes ettirmişti. İkisi de yerde çok iyi dövüşçüler. Pellegrino’nun güreşi, George’un ise BJJ’i çok iyi. Ayakta ise George son maçındaki gibi olabilirse büyük avanataja sahip.

Saydığım 4 maç, ayrı ayrı “fight of the night” seçilme potansiyelleri olan maçlar. Zaten bu dövüşçüler daha önce birçok kez bu ödüle sahip oldular.

Gelelim kemer maçına: Brock Lesnar-Shane Carwin

Lesnar şimdiye kadar sadece 5 kez mma maçına çıktı. Daha önce profesyonel güreşte gösteri maçlarına çıkıyordu fakat bu sizi aldatmasın. Üniversite güreşinde tarihin en iyi kariyerlerinden birine sahip: 106 galibiyet, 5 mağlubiyet. 2000 yılında NCAA şampiyonluğu da bulunuyor. Çok kuvvetli olmasının yanında 120 kiloluk cüssesine rağmen bir hafif siklet kadar hızlı hareket edebiliyor. Bundan dolayı rakibini kolayca yere alabiliyor veya tellerde tutabiliyor. Ayakta ne kadar etkili olduğunu ve çenesinin ne kadar sağlam olduğunu görme şansımız olmadı çünkü galibiyetlerini hep ground and pound’la kazandı.

Shane Carwin ise Brock’ın liginin bir alt liginde, NCAA Division II’de 2 kez şampiyon olmuş kaliteli bir güreşçi. Fakat bu onun en önemli silahı değil. Carwin’i en iyi anlatan laf, antrenörlerinin de söylediği gibi: yumruğuyla çenenize dokunursa, bayılırsınız. Adam tüm ağır sikletler içinde en sert yumruk atan, iki eliyle de tek yumrukla nakavt etme gücüne sahip bir dövüşçü.

Maçta Brock bence Shane’i önce tellere yaslamaya, sonra da yere indirmeye çalışacak. Tabii ki bu Frank Mir’e yaptığı kadar kolay olmayacak çünkü karşısındaki de çok iyi bir güreşçi. Maç ayakta devam ederse Shane’in büyük bir avantajı var. Nereden çıkardığı belli olmayan yumruklarından birini Lesnar’a indirebilirse nakavt kaçınılmaz olur. Bence Shane bu maçı kazanacak. Bunda da en büyük etken Brock’ın 1 senedir dövüşmemesi. Dünkü “weigh-in”de Brock’ın yüzüne baktığımda korkuyu gördüm. Uzun süre dövüşmemek, sonra da Shane’le maça çıkmak herhalde hiçbir dövüşçünün istemeyeceği bir durum. Bekleyelim ve görelim.

2 Haziran 2010 Çarşamba

UFC 114


Son yıllarda şampiyonluk maçı olmamasına rağmen Rampage-Rashad maçı kadar ilgi çeken bir karşılaşma olmamıştı. Aylardır merakla beklediğimiz maçın atmosferi, geçen sene Rampage'in Jardine'i puanla yenmesi, ringde "kemerimi geri istiyorum" diye bağırması, bunun üzerine ringe giren Rashad'la ağız dalaşına girmesi, ikilinin koçluk yaptıkları bir TUF sezonu düzenlenmesi, Rashad'ın takımının Rampage'in takımını ringden silmesi (bu arada Rampage hakikaten berbat bir koçtu), Rampage'in sporu bırakması ve film kariyerine başlaması, sonra geri döneceğini ve Rashad'ı nakavt edeceğini açıklaması ve daha birçok olaydan dolayı çok yüksekti. Açıkçası ben "Liddell - Ortiz 2"den beri bu kadar gergin bir ortam hatırlamıyorum.

Rampage'in işinin çok ama çok zor olacağı maçtan önce birçok mma izleyicisinin ortak görüşüydü. Evet Rampage daha iri ve güçlüydü, daha tecrübeliydi ama Rashad'ın el ve ayak hareketleri, sikletteki en hızlılardandı. Ayrıca Greg Jackson gibi müthiş bir mma taktisyeni de Rashad'ın köşesindeydi. Rampage'in 14 aydır dövüşmemesi de bir dezavantaj gibi görünüyordu. Ama yine de benim gibi hayranları, koşullar aleyhine olsa da Rampage'in bir şey yapıp maçı kazanmasını istiyordu. Daha önce çok zor maçlarda çok zor anlarda galibiyeti elde etmiş bir adamdı.

Maça Rashad çok hızlı başladı ve müthiş bir sağla Rampage'i sersemletti ama devamını getiremedi. Sonra aldığı taktik gereği Rampage'i tellere yasladı, dövüşü kontrol altında tuttu. Aslında buralarda Rampage'in kondisyonunun Rashad seviyesinde olmadığı çok belliydi. Normalde kendinden küçük rakibinin baskısından kurtulması beklenirdi. Maç genelde Rashad'ın tellerde Rampage'i sıkıştırması şeklinde geçti. Hakem Herb Dean dövüşçüleri 2 kere ayırmak zorunda kaldı. 2. raund bittiğinde Rampage'in yorgunluktan yürüyecek hali yoktu. 3. raund başladığında Rashad'ın yere alma denemesine güzel bir yumrukla cevap verdi, yerde vurmaya çalıştı ama Rashad da çok iyi dayandı ve o pozisyondan kurtularak Rampage'in kazanmaya yönelik tek hamlesini etkisiz hale getirmeyi başardı. Maç bittiğinde de herkesin beklediği gibi zafer puanla Rashad'ın oldu.



Bence Rampage’in kaybetmesinin başlıca sebebi çok uzun zaman aradan sonra dövüşmesiydi. Hala film kariyerine mi yoksa dövüşlere mi devam edeceğine karar verememiş olması da eski Rampage’i bir daha izleyemeyeceğimiz anlamına geliyor. Machida’yla ağustosta dövüşeceği gibi söylentiler dolaşıyor. Eğer bu kondisyonla çıkacaksa hiç zahmet etmesin. İyi döneminde bile Machida’ya dokunması zor olan Rampage iyi antreman yapmazsa o maçı kazanamaz.

Şimdi Shogun ve Rashad kemer maçına çıkacaklar. Shogun'ı tutmama rağmen böyle bir eşleşmeden korkuyorum. Rashad sikletteki her dövüşçüye karşı puanla da olsa kazanma şansı olan bir adam. Nakavtla kazandığı maçlarda bile seyircilere iyi bir dövüş izletmiyor. Zaten kendisi de bir röportajda Greg Jackson'ın "seyirciler protesto ediyorsa doğru yoldasın" dediğini söylemişti. Hızıyla darbelerden kaçıyor, rakibin açığını kovalıyor. Şimdiye kadar sadece Machida'ya kaybettiğine göre bu oyun planı gayet başarılı sayılır. Aynı taktiği Shogun’a uygulayabilir mi? Shogun’dan tek üstünlüğü gücü ve doğal olarak bunu kullanmayı deneyecektir. Tabii Shogun gibi vahşi bir adamı tellerde veya yerde tutmak zor olduğundan ekstra bir şeyler denemesi gerekecek. Göreceğiz.

İlgiyle beklediğim diğer bir maçta Antonio Rogerio Nogueira, güreşçi Jason Brilz'le karşılaştı. Forrest Griffin sakatlanınca yerine geçen Brilz, çok iyi bir dövüş çıkardı. Küçük Nog'un Luiz Cane'e yaptığı gibi kısa bir sürede nakavtla kazanacağını düşünenler (ben de dahil) müthiş bir Brilz izlediler. Yerde çok iyi bir hakimiyet kuran Briltz, maç boyunca korkusuzca dövüşmesiyle benden tam puan aldı. Maçı puanla Küçük Nog kazandı fakat sonuç beraberliğe daha yakın gibiydi. Seyirciler kararı protesto ederken Brilz onları sakinleştirmeye çalışıyordu. Forrest'ın sakatlığından sonra dövüşten çok kısa bir süre önce yerini almanız için teklif yapılıyor ve Küçük Nog gibi bir bjj ve boks ustasına karşı dövüşeceksiniz. Tarih benzer durumlarda dövüş kabul etmeyen birçok ünlü dövüşçüye tanıklık etmişken Brilz'in sahaya çıkması ve böyle iyi dövüşmesi çok etkileyiciydi.

Michael Bisping'in Dan Miller'ı yenmesi sürpriz olmadı fakat Dan Miller'ın böyle bir oyun planıyla dövüşmesi ve kaybetmesi büyük sürprizdi. İyi bir yer dövüşçüsü olan Dan Miller, Bisping'le boks maçı yapmaya kalkınca kaybetti. Senin güreş ve bjj yeteneklerin iyiyse ve ayakta çok iyi bir dövüşçü olan Bisping'e karşı böyle bir plan kurarsan mağlubiyet kaçınılmaz olur.

John Hathaway, Bj Penn'den yediği dayak sonrası tekrar welterweight'e dönen Diego Sanchez'e 3 raund boyunca üstünlük sağladı ve maçı çok rahat kazandı. Diego'nun işi bundan sonra daha da zor. Hathaway ise müthiş fiziğini kullanırsa neler yapabileceğinin işaretini vermiş oldu.

Ve ilginç bir maç. Ağır sikletlerin mücadelesinde Mike Russow, yükselen değer Todd Duffee'yi nakavt etti. İlk 2 raundun tamamı ve son raundun ilk yarısı boyunca Todd mesafeyi koruyarak Russow'a çok sayıda yumruk indirdi. 3. raundun yarısına gelindiğinde "Russow'da da ne çene varmış, 12 dakikadır yumruk yiyor ve hala ayakta" diye düşünürken o adam öyle bir yumruk çıkardı ki o 125 kiloluk kas yığını Duffee'yi nakavt etti. Joe Rogan'ın lafı, nakavtı çok güzel açıklıyordu: "Böyle bir şeyi filmlerde görseniz, ‘bu kadar da olmaz’ dersiniz"...

13 Mayıs 2010 Perşembe

UFC 113


UFC 113, Forrest Griffin’in sakatlanıp çekilmesiyle önce bir hayal kırıklığı yaratsa da müthiş zevkli geçen dövüşlerle bir MMA seyircisinin istediği her şeyi verdi. UFC 104’ün öcünü alan Shogun ise sevincimizi ikiye katladı.

Kazansa da kaybetse de her zaman heyecanlı dövüşler izlettiği için herkesçe çok sevilen eski boksör Marcus Davis, Jonathan Goulet’yi 2. raundda nakavt etti ve 2 maç aradan sonra kazandı (Davis UFC 99’da, geçen ay GSP’ye karşı hiç varlık gösteremeyen ve bence hak etmediği kadar yüceltilen Dan Hardy’ye karşı 2-1’lik jüri kararıyla kaybetmişti). Bu adam asla kemer maçına çıkamayacak ama dövüşlerini her zaman izleyeceğiz. Davis’in, kendi stiline benzeyen başka bir dövüşçü olan eski boksör ve BJJ siyah kuşak sahibi Chris Lyttle ile UFC 93’te yaptığı maçı bir yerlerden bulun ve mutlaka izleyin. Taraftarların Davis ve Lyttle gibi dövüşçüleri neden sevdiğini anlayacaksınız.

Ana kartın ilk maçında Alan Belcher, nakavt ustası Patrick Cote’yi rahat yendi. Ayakta Cote gibi bir adama rahatça üstünlük sağlayan Belcher, 2. raundda rakibini önce yere indirdi, sonra rear naked choke ile bitirdi. Belcher bir önceki dövüşünde de Wilson Gouveia’yı ilk raundda nakavt etmişti. Umarız artık daha üst seviyede rakiplerle dövüşür. Cote ise asla bir MMA dövüşçüsü olamayacağını ve geçen sene kemer maçına çıkmasının hata olduğunu bir kez daha ispatladı. Çok iyi bir kick boks’çu olabilir ama MMA’de çok yönlü adamlara karşı çok da şansı yok.

Koscheck – Daley: Ortiz –Shamrock maçlarından beri bu kadar trash-talk izlememiştik. Daley, Josh’ın 2001’deki 44-0’lık amatör güreş şampiyonluğunu kastederek “Koscheck’in güreşte Amerikan Division-1 şampiyonluğu ABD’de çok önemli olabilir ama İngiltere’de hiçbir değeri yoktur.” demesi ve maçtan önceki basın toplantısında da Josh’ın saçlarıyla dalga geçmesi tansiyonu bayağı yükseltmişti.
Birinci raundda Daley’nin illegal ama Koscheck’e isabet etmeyen diz darbesinden sonra Koscheck’in darbe yemiş gibi yapması Oscar’lık bir performanstı. Maçta başka ne mi oldu? Koscheck -İngiltere’de hiçbir şey ifade etmeyen- güreşin MMA’de şu anda en önemli disiplin olduğunu gösterdi. 2.5 raund boyunca Daley’yi yerde kontrol altında tuttu. Hasar veremedi ama Daley’yi de hareketsiz bıraktı ve puanla (3 jürinin 3’ü de tüm raundları Josh’a verdi) kazanarak GSP’nin rakibi oldu. Daley’nin maç bittikten sonra Josh’a vurması aslında maçın nasıl geçtiğini anlatıyordu. Daley 15 dakikanın 12’sinde yerde tutulup kıpırdatılmamanın hırsıyla maçtan sonra “ne vurursam kâr” diye düşündü herhalde ama bu hareketinden sonra UFC’de barınamaz. Koscheck de rahat durmadı ve Kanadalı seyircilere sataştı. Pittsburgh Penguins – Montreal Canadiens buz hokeyi maçını kastederek “Pittsburgh haftaya size koyacak, ben de GSP’yi yeneceğim ve 2 kere kaybedeceksiniz” dedi. Şimdi GSP - Koscheck maçı bekleniyor. Bence Koscheck’in şansı çok az çünkü karşısında bu sefer onu 25 dakika yerde tutup puanla kazanacak bir GSP olacak.

Ve gecenin maçı. Başta da belirttiğim gibi Shogun, UFC 104’ün intikamını çok acı aldı. Bu sefer emeğini jürinin insafına bırakmadı ve işi ilk raundda bitirdi. Dövüş başlarken herkes Shogun’ın taktiğinin belli olduğunu, Lyoto’nun ise farklı bir şeyler yapacağını düşünüyordu. Shogun yine acımasız leg-kick’lerle başladı. Dövüşün erken biteceği daha ilk dakikada belli olmuştu çünkü ikisi de sürekli karşıdakine saldırma yolunu arıyordu. 1:30’da Lyoto Shogun’ı yere indirse de dövüş yine ayağa döndü. Sonraki hareketler ve nakavt ise müthişti. Lyoto, diz atma girişiminde Shogun’ın kontra sağ yumruğu ile sersemledi ve düştü. Yere düşmekte olan rakibine daha havadayken bir sağ daha vuran Shogun, 2-3 kere de yerde vurduktan sonra Lyoto’nun nakavt olduğunu gördü ve hakemin bitirmesini bile beklemeden dövüşü bıraktı.

Taraftarların gürültüsü de aslında tüm MMA hayranlarının o akşam Shogun’ı tuttuğunun ispatıydı. Böyle bir dövüşçüyü izleyebildiğimiz için çok şanslıyız. Pride dağılıp dövüşçüleri UFC’ye geldiğinde Pride’ı eskiden takip etmeyenler, bazı efsane isimleri pek de tanımıyorlardı. Shogun da bunlardan biriydi. Bu adam Pride’da 12 galibiyet ve 1 mağlubiyetlik bir performansa sahip ve tek mağlubiyeti kolunun yere düşerken kırılmasıyla Mark Coleman’a karşı meydana geldi. Şimdiye kadar Rampage, Alistair (2 kez), Ricardo Arona, Chuck Liddell gibi isimleri nakavt eden Shogun, bu galibiyetle şu anda en iyi hafif-ağır siklet olduğunu gösterdi.

Şimdi Rampage - Rashad maçının galibi Shogun’ın karşısına çıkacak. Gönül ister ki Rampage çıksın ve güzel bir rövanş izleyelim.

22 Nisan 2010 Perşembe

Rezalet



Strikeforce'un Nasville'deki gecesi, 3 adet şampiyonluk dövüşünden çok gecenin sonundaki rezaletle hatırlanacak.

Maçların hiçbiri seyretmeye değer değildi. Resmen zaman kaybıydı. Melendez Aoki'ye göre çok iri ve ayakta çok daha güçlü olmasına rağmen maçı bitiremedi. Yine de Aoki'nin Japonya dışında hiçbir şey olmadığının kanıtlanması maçın sevindirici bir yönüydü.

Gecenin sürprizini King Mo yaptı ve Mousasi'yi puanla yendi. İlk raunddan sonra yorulma belirtileri gösterse de Mousasi'yi kendi oyununu oynamaya (yerde dövüşmeye) zorladı ve çok önemli bir galibiyet elde etti. Daha yolun başında olmasına rağmen önemli galibiyetleri var. Kondisyon eksiğini giderirse çok daha sağlam bir dövüşçü olacak. Mousasi ise bu maça çıkarken herkesçe (ben de dahil) ileride UFC'ye katılıp hafif-ağır siklet şampiyonu olacak adam olarak görülüyordu. King Mo gibi güreşçilere karşı oyununu geliştirmezse işi zor.

Shields da tahminimin aksine bir galibiyet kazandı. Bu adam 77 kilodan 84 kiloya çıktığında cüssesinin yeterli olmadığını ve sonuçta kilo düşmek zorunda kalacağını düşünüyordum. Ama yanıldım. Sıkıcı bir güreşçi olsa da, maçları genelde puana kalsa da bu adam "kazanıyor". Hendo'yu bitirememesi de ayıp değil. Kaç kişi bitirebiliyor ki?

Ve main event(!). Shields kemeri alırken bir şekilde kafese giren Jason Miller, Shields'tan rövanş istedi. Ama bu hareket için bulabileceği en kötü zamanı ve mekanı seçti: Shields'ın çalıştığı takımın üyelerinin ortası. Shields Cesar Gracie'nin kampında antreman yapıyor ve o kampta başta Diaz kardeşler olmak üzere Gilbert Melendez gibi çılgın adamlar da çalışıyor.

Shields'ın Miller'ı itmesiyle Nick Diaz bir yumruk yapıştırdı, Miller yere düştü, arada kaldı, yerde tekmeler, yumruklar derken kavga zor bitti. Bu rezaletin ABD'nin en çok izlenen ulusal kanallarından olan CBS'te yayınlandığını da düşünürsek MMA için bir utanç gecesiydi. Miller'ın o ortamda kafese girebilmesi de Strikeforce'un güvenlik zaafiyetini ortaya koydu.

16 Nisan 2010 Cuma

STRIKEFORCE - Nashville


Her zaman bomba gibi şovlar izleten Strikeforce yarın gece yine karşımızda. Hafif-ağır siklette Mousasi, henüz üst düzey dövüşçülerle karşılaşmasa da zevkli maçlar izleten yenilgisiz King Mo ile dövüşecek. Mousasi ayakta sahip olduğu avantajla kemerini korur diyorum.

Hafif siklette ise şampiyon Gilbert Melendez, Dream organizasyonunun şampiyonu BJJ ustası Shinya Aoki ile karşılaşıyor. Dream'de her rakibini pes ettiren Aoki'nin işi bu sefer çok zor. Çok güçlü bir güreşçi ve aynı zamanda iyi bir boksör olan Melendez bence şımarık Aoki'yi nakavt eder (burada objektif bir tahminden çok temenni var).

Son kemer maçında ise orta siklette Dan Henderson ve Jake Shields dövüşecek. Şampiyonluk için Anderson Silva'nın karşısına çıkarılmadığından UFC'den ayrılan Henderson bence bu maçta çok ağır favori. Shields da Henderson gibi güreşçi fakat Henderson güreşte iki kez olimpiyata katılmış bir adam. Ayrıca yumrukları Shields'la kıyaslanamayacak derecede güçlü. Ek olarak cüsse avantajı da var. Shields geçen seneye kadar 170 lbs'de (77 kg) dövüşüyordu ve sadece son 2 maçını orta siklette (185 lbs) yaptı. Shields Henderson'ı yere indirirse BJJ avantajını kullanabilir fakat her dövüş ayakta başlar. Henderson nakavtla kazanır diyorum.

Üç şampiyonluk maçına ek olarak, çılgın orta siklet Jason "Mayhem" Miller, Sam Stout'la dövüşüyor. Bully Beatdown programından da tanıdığımız Mayhem'in salona çıkış şovuna dikkat!

11 Nisan 2010 Pazar

UFC 112



Şampiyonluk maçlarının bekleneni veremediği gecede, diğer maçlar da göz doldurmadı. İlk maçta güreş kökenli Mark Munoz, Kendall Grove’u 2. raundda yere indirdi ve yumruklarla işini bitirdi. Kazandığı maçlarda bile iyi bir görüntü vermeyen Grove çok ilgi çeken bir dövüşçü değil fakat Munoz çok güçlü yumrukları ve yerde savurduğu müthiş yumruklarla ileride bize iyi dövüşler izletecek gibi görünüyor.

Matt Hughes ve Renzo Gracie gibi iki efsanenin karşı karşıya geldiği maç için, hangi MMA seyircisine sorsanız size puana kalacağını söylerdi. Nitekim ilk 2 raund beklendiği gibi, ikisinin de birbirlerine fazla saldırmadığı ve hata kolladığı raundlardı. Gracie’nin bu 2 raundda biraz daha iyi olduğunu ekleyelim. 3. raundun başlamasıyla birlikte ise önce Renzo yoruldu, sonra Hughes bir muay thai dövüşçüsü gibi bacağa attığı tekmelerle Renzo’yu bozmaya başladı. Maçın sonlarında attığı yumruklarla da galibiyeti elde etti. Hughes’un bu kadar ayakta dövüştüğü ve rakibini yere indirmeyi az denediği maç hatırlamıyorum. Royce’tan sonra Renzo Gracie’yi de yenmesi onun için gurur verici olmalı. Burada Gracie ailesini sıradan geçiren, hepsini dalga geçerek yenen, Pride efsanesi, “Gracie Hunter” lakaplı Kazushi Sakuraba’yı anmadan geçmeyelim. Hughes hala UFC welterwieght sikletinde ilk 10'da yer alan birçok dövüşçüyü ve yeni parlayan gençleri sınamak için iyi bir aday. Fakat şampiyonluk maçı kendisi için bir hayal.

3. maçta, tüm zamanlar için favori dövüşçüm BJ Penn, çok iyi bir güreş ve boks altyapısı olan Frank Edgar’la karşılaştı. UFC 101’deki BJ-Florian ve UFC 107’deki BJ-Sanchez maçları kadar gürültü koparmayan bu maç için içimde kötü bir his vardı. Kâğıt üzerinde Edgar’ın BJ’den üstün bir yanı yoktu, BJ 1 yıldır iyi antreman yapmayı öğrenmişti vs vs ama tünelden çıktığı anda bugün iyi dövüşmeyeceğini anladım. Fizik olarak Florian ve Sanchez maçlarındaki gibi iyi görünmüyordu. Edgar ise kendinden emindi. Bruce Buffer’ın klasik anonsları sonrasında dövüş başladı. 1. ve 2. raundlarda Edgar BJ’e pek dokunamadı. BJ ise artık herkesin ezberlediği kontra ön yumruklarla Edgar’ı yıprattı. 3. raund, diğer ikisi kadar baskın olmasa da yine BJ’in biraz daha fazla yumruk vurduğu bir raundu. 4. raundun başlamasıyla birlikte BJ’de yorgunluk belirtileri görülmeye başladı. Edgar 6 senedir hiçbir hafif sikletin yapamadığını yaptı ve BJ’i yere indirmeyi başardı. Tabii yaklaşık 5 saniye sonra BJ kalktı ama bu yine de BJ’in her zamanki BJ olmadığının göstergesiydi. 4. raund da yine iki dövüşçünün de birbirine yakın sayıda yumruk atabildiği bir raundu. Ve 5. raund: BJ’in net bir şekilde kaybettiği tek raund. İyice yoruldu, Edgar birkaç kez BJ’e ön yumruk ve kroşe vururken BJ hiçbir şey yapamadı.

Maç bitince BJ’in performansından memnun olmasam da kazandığından emindim (hala da kazandığını düşünüyorum). Bruce Buffer 3 kişilik jürinin skorlarını okumaya başladı: 50-45 (burada “BJ kazandı ama 5 raundun hepsini de kazanmadı, abartmış” dedim), 48-47 (burada “edgar’a 2 raund vermiş” dedim), 49-46 (burada “işte kafamdaki skor bu, BJ 49-46 kazandı, sadece son raundu verdi” dedim). Bruce Buffer “yeni şampiyon Edgar” deyince ise yıkıldım. Sakin kafayla düşününce Edgar’ın son 2 raundu kazandığı o kadar da mantıksız gelmiyor ama maçı 50-45 Edgar’a veren jüri üyesi bile vardı. Ne içtiyse ben de istiyorum.

BJ neden kaybetti? Bence 2 ana sebebi var.
1- Üçüncü raund bittiğinde antrenörleri Edgar’ı yere indirmesini söylediler ve o bunu dinlemedi (yere indirme denemesinde bile bulunmadı).
2- Hafif siklette çıktığı hiçbir maçta yorulma belirtisi göstermemişti ama bu maçta son raundda çok yorgun gözüküyordu. Ya antreman programında bir sorun vardı, ya sakatlık yaşadı ya da eski tembel günlerine döndü.

Edgar’a “bravo” demek lazım. Hiç korkmadan dövüştü ve maçı puana taşıdı. Bence ilk 3 raundda BJ’in çevresinde dönmekten başka bir şey yapmadı ama son iki raundda fena değildi. Şimdiye kadarki en iyi Edgar’ı izledik. Umarım kendini geliştirmeye devam eder. Sanırım bundan sonra Dana White onu Florian’la veya Maynard’la şampiyonluk maçına çıkartır.

Ve gecenin main-event’i(!)… Anderson Silva-Damian Maia.

Maçı yazmaya bile değmez, bir yerden bulun izleyin. Ben sadece Dana White’ın maç sonrası basın toplantısında söylediklerinin özetini geçeyim:

“…10 yıldır bu kadar utanmamıştım… İlk defa şampiyonluk kemerini kendim takmayıp dövüşçünün menajerine verdim ve ringi terk ettim… Bu şova para veren izleyiciler için bir telafi yolu düşüneceğim…”

Anderson Silva maçtan önce GSP’nin sikletine inebileceğini söylemişti. Yorumcu Joe Rogan’ın dediğine göre kazansaydı bu kararını açıklayacaktı. Kazandı da. Ama bu rezil maç sonrasında seyircilerin tepkisini çekti ve hiçbir açıklama yapmadı.

31 Mart 2010 Çarşamba

UFC 111


İki kemer maçına ek olarak çok iyi dövüşçülerin yer aldığı eşleşmelerden dolayı UFC 111'i heyecanla bekliyorduk. Pay per view'dan yayınlanan ana dövüş kartından önceki dövüşler bile orta halli bir UFC Fight Night organizasyonu yapmaya yetecek kadar sağlam görünüyordu.

Müthiş bir bjj'ci olan Rousimar Palhares, Tomas Drwal'ı ilk raundda erkenden yakaladı ve heel hook'la işini bitirdi. Rousimar gibi bir adam sizi herhangi bir pozisyonda yakaladıysa Drwal gibi direnip hasarı arttırmak yerine hemen pes etmek daha akıllıca olur. Hakem Rousimar'ı Drwal'ın üzerinden aldıktan sonra da Drwal yerde acı içinde kıvranmaya devam etti. Umarım kalıcı bir sakatlığı yoktur. Rousimar şu anki haliyle middleweight'te her zaman ilk 10'u zorlayacak bir dövüşçü olarak devam edebilir. Ancak yer dövüşüne biraz da striking becerisi katarsa kemer maçı da uzak değil.

Ricardo Almeida - Matt Brown eşleşmesini, Matt'in take-down savunması belirleyecekti diye düşünüyordum. Almeida, 2004 yılına kadar çok iyi dövüşçüleri yenen ve Pancrase şampiyonu olan bir adamken mma'e ara vermiş ve 2008'de tekrar dövüşmeye başlamıştı (kendisi Renzo Gracie'den 3. derece bjj siyah kuşağa sahip). Matt Brown, TUF 9. sezon şampiyonu James Wilks'e karşı yaptığı take-down savunmasını Almeida'ya karşı yapamayınca dövüş Almeida'nın rahat olduğu yer dövüşüne döndü. Bundan sonra da Almeida adım adım pozisyonunu geliştirdi ve ikinci raundda rear naked choke ile Matt'i pes ettirdi. Bunun Almeida'nın ilk welterwight maçı olduğunu da ekleyelim.

Nate Diaz... Bu adamı ve ağabeyi Nick Diaz'ı ya seversiniz ya nefret edersiniz. İkisi de kimseyi takmayan ve trash talk'u seven dövüşçüler. Ve iyi bir yanları var: çeneleri kadar elleri ve ayakları da çalışıyor. Nate Diaz, kaybettiği maçlarda bile seyircilere iyi dövüş sunan bir adam. Hafif siklette uzun boyunu avantaj olarak kullansa da kaslı bir adam olmadığı için özellikle güreşçilere karşı zayıf kalıyordu. Guida ve Maynard'a ikisi de başabaş geçen maçlar sonunda yenilmişti. Çok genç olmasının ve vücudunun hala gelişmesini de sonucu olarak welterweight'te geçti (ara sıra hafif siklette de dövüşeceğini söylüyor). Rakibi Rory Markham ise önceki gün 170 lbs'ye (77 kg) inememişti ve yaklaşık 177 lbs olarak maça çıkmıştı. Rakibinin 3 kiloluk fazlalığı ve Nate'in ilk olarak bu siklette dövüşmesi akıllara soru işaretleri getiriyordu. ama Diaz ilk raundda ne kadar kaliteli bir adam olduğunu gösterdi. Ağabeyinin stilini kullanarak (sol kolunu çok ileride tutarak rakibi yaklaştırmama ve çok sayıda yıpratıcı ön yumruk vurma) Markham'ı sersemletti. Sonra yere düşürdü ve ground and pound'la kazandı. Tekrar welterweight'e dönen Diego Sanchez'le bir atışmaları vardı, umarım ikisi yakın zamanda kapışırlar.

Kurt Pellegrino, Fabricio Camoes'i rear naked choke'la bitirirken Jon Fitch her zamanki sıkıcılığıyla Ben Saunders'ı puanla yendi ve kariyerindeki 12. puanla galibiyetini kazandı.

Shane Carwin - Frank Mir maçı bence GSP - Hardy maçından daha önemliydi. Carwin şimdiye kadarki tüm maçlarını ilk raundda kazanmış (5 pes ettirme, 6 nakavt), Mir ise çoğunlukla rakiplerini ilk raundda bitirmişti. Maça çıkılırken de maçın ikinci raundun ötesine geçmeyeceği konuşuluyordu. Ben Mir'i biraz daha şanslı görüyordum. Lesnar'a kaybettikten sonra değişmiş, antremanları sertleştirmiş ve irileşmişti. Kongo'yu çok kolay geçmişti ama daha önce de yazdığım gibi Kongo onu test etmek için yeterli bir rakip değildi. Mir'i şanslı görmemin nedeni, Carwin'e kıyasla çok daha büyük rakipleri yenmiş olmasıydı. Tabii Carwin'in müthiş nakavt gücü yine de içime bir şüphe düşürüyordu.

Maç başladığı anda Carwin güreşçiliğinin verdiği gücüyle Mir'i ezerek tellere sıkıştırdı ve o balyozlardan indirmek için fırsat kolladı. Carwin'in antrenörü (Carwin Greg Jackson'ın kampında çalışıyor) "Shane size dokunursa işiniz bitmiş demektir" derken ne kadar haklıymış. Bir aparkat Mir'e yetti. Sonrası ise formaliteydi. Mir düştü, Carwin yerde vurmaya devam etti, hakem ısrarla bitirmedi ama birkaç saniye sonra o da dayanamadı ve Carwin maçı kazanarak Lesnar'ın karşısına çıkmaya hak kazandı.

Maçtan sonra Lesnar kafese girdi ve Carwin'e sataştı. "O kemer sahte, gerçek kemer bende" anlamında bir şeyler söyledi. Carwin ise gayet sakin ve terbiyeli bir adam olduğunu yine gösterdi ve gerçek kemeri de kazanacağını söyledi. Bir dahaki maçta Lesnar'ı susturursa çok sevineceğim. Mir herkesin başına gelebilecek bir yenilgi aldı ama çenesinin sağlam olmaması başına çok iş açacak, bunu da gördük.

Welterweight şampiyonluk maçı GSP - Dan Hardy arasındaydı. Bu eşleşmenin benzerini ve daha iyisini UFC 100'de GSP-Thiago Alves ile izlemiştik. Hardy maçtan önceki konuşmalarda diğerlerinin GSP'ye gereğinden fazla saygı gösterdiğini, kendisinin ise bu hataya düşmeyeceğini söylüyordu. Tabii ki dövüş konuşmakla kazanılmıyor. GSP baştan itibaren kontrolü ele aldı ve her denemesinde Hardy'yi yere yatırarak pes ettirme yolu aradı. Hardy'nin take down savunmasının bu kadar zayıf olacağını tahmin etmemiştim. Sonuçta GSP her raundu kazanarak maçı puanla aldı ve şampiyonluğunu devam ettirdi. GSP'nin bir kez arm-bar'la, bir kez de kimura ile Hardy'yi bitirmeye çok yaklaşması ama Hardy'nin pes etmemesi maçın kayda değer anlarıydı. GSP de bu hareketlerde teknik hatalar yaptığını ve bunları bir daha yapmamak için daha çok çalışacağını söyledi.

GSPiçin sırada kim var? Bence welterweight'te kimse yok. Üst siklette ise Anderson Silva var. UFC'nin eşleştirme dehası nasıl bir çözüm bulacak, merakla bekliyoruz.

30 Mart 2010 Salı

UFC 110

UFC'nin Avustrulya'daki ilk şovu, Dana White'ı ve Lorenzo Fertitta'yı memnun eden bir ilgiyle karşılandı: 17 binin üzerinde seyirci ve çok yüksek bir ürün satışı. Dövüşler ise bu müthiş ilgiye layık değildi ama yine de ortalamanın üzerindeydi.


Pay-per-view'a dahil olmayan ön dövüşlerde gayet iyi isimler vardı. Mma'in en dayanıklı adamlarından, boksör ve iyi bir bjj ustası olan Chris Lytle, Brian Foster'ı ilk raundun başlarında knee-bar'la pes ettirdi ve şampiyonluk maçına bir daha hiç çıkmayacak olsa bile dövüşlerinin her zaman zevkli geçeceğini ispatladı. TUF finalisti CB Dolloway, Goran Reljic'i puanla mağlup etti ama umut vermedi. Merakla beklediğim Bonnar-Soszynski maçı ise gayet zevkli geçerken 3. raundda Bonnar'da oluşan kesik, maçı TKO ile Soszynski'ye getirdi.


Ana karttaki ilk dövüş efsane Cro-Cop ve Avustralyalı Antony Perosh arasındaydı. Çok iyi bir bjj'e sahip olan Perosh, Ben Rothwell'in sakatlığı sonucunda yedek olarak bu maça çıkmıştı. Maçın başında da Cro-Cop'a dayanamayacağı belli oldu. Mirko'dan birkaç kez sert yumruk yiyen Perosh, 2. ve 3. raund arasında maça doktor kararıyla veda etti. Mirko hala eski günlerinden uzakta. UFC 115'te kick-boksçu Pat Berry ile çıkacağı maç bence Mirko'nun geleceğini belirleyecek. Kaybederse sporu bırakabilir. "2006'daki Pride GP şampiyonluğunu kazandıktan sonra mma'e veda etmeliydim" diyen bir adam Mirko bile olsa yolun sonuna yaklaşmış demektir.


İkinci maç, son yıllarda kayda değer galibiyeti bulunmayan ve bence Dana ile arası iyi olduğundan UFC'de dövüşmeye devam eden Keith Jardine ile TUF şampiyonu Ryan Bader arasındaydı. Jardine'in striking stili, artık yorumcu Joe Rogan ve Greg Jackson'ın kampındaki takım arkadaşları hariç kimseyi etkileyemiyor. Nitekim Jardine'i çözen diğer rakipleri gibi Bader da fırsatını bulduğu anda iyi bir yumrukla nakavta gitti ve maçı kazandı. Jardine'in tekrar galibiyet almaya başlaması ancak yer dövüşüne ağırlık vermesiyle mümkün çünkü kick-boks kökenli olmasına rağmen çenesi çok zayıf. Ryan Bader ise müthiş atletikliğiyle lhw sikletinin iyilerinden olacağını gösterdi.


Ve gecenin en iyi maçı: Joe Stevenson - George Sotiropoulos. İkisi de yer dövüşünde çok iyiler ve boksları da ortalamanın çok üzerinde. Joe'nun kariyeri George'a göre biraz daha iyiydi ve maç öncesi avantaj olarak görünüyordu. Nitekim octagon'a doğru yürürken kendinden çok emindi ve şarkı söylüyordu. Maç başladığında ise George'un ne kadar büyük bir aşama kaydettiği ortaya çıktı. Hem ayakta hem de yerde Joe'yu ezdi geçti. Mma'i bilmeyen kişilere bu sporun ABC'sini öğretmek için izlettirilecek bir maç oldu ve sonuçta George puanla (tüm hakemler 3 raundu da George'a verdiler) kazandı. Ayakta müthiş boks yeteneğini gösteren George, yerde de Joe'nun tüm ataklarını savuşturup atakla karşılık verdi 2 kez Joe'yu pes ettirmeye çok yaklaştı. İki dövüşçü de "fight of the night" ödülünü sonuna kadar hak ettiler.


Gecenin iki ana dövüşünden uzun bahsetmeye gerek yok. Wanderlei Silva, Michael Bisping'i puanla yenerken iki dövüşçü de iyi bir görüntü vermedi. Cain Velasquez ise artık çenesi hiçbir yumruğu kaldırmayan efsane Büyük Nog'u ilk raundda nakavt ederek şampiyonluk maçına bir adım daha yaklaştı.



15 Şubat 2010 Pazartesi

Vitor Belfort'un Yerine Demian Maia

UFC 112'de Silva'yla kemer maçına çıkacak olan Vitor Belfort'un omuz sakatlığı, geçen hafta mma sitelerine bomba gibi düşmüştü. Silva UFC 112'den çekilecek miydi? Yoksa 2 ay gibi kısa bir sürede Silva gibi bir canavara karşı kemer maçına çıkabilecek biri bulunabilecek miydi? Dana White aradığı ismi buldu: BJJ sihirbazı Demian Maia. UFC 109'da Dan Miller'ı yenerken striking'ini de geliştirdiğini ispatlayan Maia, 10 Nisan'da Silva'yla dövüşecek.

Silva'yı yenmek için ne gerektiğine bakarsak, Maia'nın mevcut rakipler arasında iyilerden olduğunu anlayabiliriz. Muhteşem bir yer dövüşçüsü. Bu özelliği işine çok yarayabilir, tabii Silva'yı yere indirebilirse. Çenesi hala benim için soru işareti. Marquardt'a kaybettiği dövüşü unutmak mümkün değil. Bir de, bu sefer karşısında Marquardt değil, Spider olacak. Son olarak, kickboks temelli mma'cilerin de dediği gibi, "tüm dövüşler ayakta başlar"...

8 Şubat 2010 Pazartesi

UFC 109


Couture ve Coleman gibi iki "hall of famer"ın maçının yanında tv'den yayınlanmayan ön dövüşleri de hesaba katarsak gayet iyi bir şov izledik. Adamlarım Serra ve Paulo Thiago'nun dövüşmesi de geceye benim için ekstra heyecan kattı.


Matt Serra - Frank Trigg

İki tecrübeli dövüşçünün mücadelesini birçok kişinin aksine ben (biraz da Serra’yı çok sevmemden dolayı) merakla bekliyordum. Frank Trigg’in güreş avantajına karşı Serra’nın BJJ ve boks ustalığı, maçtan önce Serra’yı favori yapıyordu. Maç gayet iyi başladı. Serra yaklaşık 10 cm kısa olmasının sonucu olarak Frank’a fazla dokunamıyordu. Frank ise hafif vuruşlarla da olsa Serra’nın hamlelerine kontra yumruklarla cevap veriyordu. İlk raundun 3. dakikasında Serra nihayet Trigg’e yaklaşabildi ve o müthiş sağ kroşesini çıkardı. Trigg daha yere düşerken Serra bir yumruk daha atmıştı bile. Yerde de çok sert 1-2 yumruk daha atınca hakem maçı bitirdi. Serra siciline önemli bir isme karşı bir galibiyet daha yazdırmış oldu.
Dövüşten önceki konuşmalarda Trigg parasal durumunun zor olduğunu ve galibiyete ihtiyacı olduğunu söylüyordu fakat ne oyun ne de kondisyon olarak UFC seviyesinde değil. Matt Serra ise kendisinde yine çok iş olduğunu ispatladı. Bu adam daha 3-4 sene dövüşebilecek durumda. Ortalamanın üstünde bir boksu var, yerde ise mma’deki en iyi BJJ ustalarından biri ve çok tehlikeli. Yükselen genç dövüşçülerle yapacağı maçlar ilgi çekici olacaktır. Ayrıca daha Matt Hughes’dan alacağı bir intikam var, kendisine iyi şanslar.


Damian Maia – Dan Miller
Marquardt’a karşı çok kötü bir şekilde kaybeden Maia, Dan Miller’ı puanla da olsa yenerek moralini düzeltti. Maia Abu Dhabi turnuvası da dahil yer dövüşünde çok üst düzey şampiyonlukları bulunan bir mma’ci. Fakat bugüne kadar ayakta nasıl olduğunu görememiştik çünkü galibiyetlerini rakibini jui-jitsu hareketleriyle pes ettirerek alıyordu. Bu maçta 3 raunda boyunca kendisinden iri rakibine boksuyla üstünlük sağlayarak bu yönünü de geliştirdiğinin sinyallerini verdi -ki bu durum, Wanderlei Silva’yla antreman yapan birisi için normal olsa gerek.


Paulo Thiago – Mike Swick
Brezilya polis teşkilatında (veya orduda) özel kuvvetler üyesi olan Paulo Thiago, UFC’deki ilk maçında Josh Koscheck’i nakavt ettikten sonra Jon Fitch’e puanla kaybetmiş ve Jacob Volkmann’ı puanla yenerek yeniden üst sıralara tırmanmaya başlamıştı. Mike Swick ise welterweight’e düştükten sonra (önceden middleweight’te dövüşüyordu) gayet başarılı bir seri yakalamış fakat Dan Hardy’ye yenilmişti. Aslında bu maç Thiago ve Josh Koscheck arasında bir "rematch" şeklinde olacaktı fakat Josh sakatlandığı için yerine American Kickboxing Academy’den takım arkadaşı Swick çıktı. Maç hızlı başladı ve ilk dakikada bile gördük ki Paulo Thiago gayet sıkı bir dövüşçü. Ayakta değişik tekniği var ve yumrukları tekmelerle kombine edebiliyor. Swick gibi bir kickbox'çuya karşı da çok iyi göründü. Nitekim ilk raundda Swick’e de yumruklardan sonra birkaç tekme indirdi. İkinci raunda Swick atak başladı. Çok güzel bir sağ hook’la Thiago’yu sersemletti ve nakavt etmek için üstüne gitti fakat Thiago çok iyi toparlandı ve önce sağ sonra sol hook’la Swick’i düşürdü. Thiago bu sefer yer dövüşündeki büyük avantajına güvenerek hemen Swick’in üstüne çullandı ve UFC’de çok az gördüğümüz türde bir hareket olan “D’arce Choke” (Renzo Gracie’nin öğrencilerinden D’arce bu hareketi çoğu kez yaptığı için hareket bu adla anılıyor) ile Swick’i boğarak dövüşü kazandı. Thiago bu galibiyetle yeniden üst düzey birisiyle karşılaşmaya hazır olduğunu gösterdi. Bence Koscheck’le tekrar karşılaşır ve o maçı kazanan kemer maçına çıkar.


Nate Marquardt – Chael Sonnen
Karşılaşmanın mutlak favorisi Nate, bu maçı alması halinde büyük ihtimalle kemer maçına çıkacaktı fakat Chael gibi bir güreşçiyi yenmek için oyun planını yanlış kurmuş gibiydi. Chael ise grekocu olmanın ve Nate’in take-down savunmasının kötü olmasının avantajıyla 3 raund boyunca Nate’i yere indirip ground and pound’la dövdü. Sonuçta da puanla maçı kazanarak çok önemli bir galibiyet aldı. Nate bu mağlubiyetle, iyi bir seri yakalayarak geldiği noktadan bayağı bir aşağı düştü. Tekrar kemer maça çıkabilmek birkaç önemli galibiyet alması gerekiyor -ki işi çok zor.


Randy Couture - Mark Coleman
Güreş kökenli mma'cileri sevmememe rağmen bu maçı merakla bekliyordum. Mark Coleman UFC'yi UFC yapan adamlardan ve tarihteki ilk UFC ilk ağır siklet şampiyonu (1997). Sonra Japonya'ya Pride FC'ye gitti ve orada da iyi maçlar çıkardı. Kim bilir, Fedor Emelianenko diye birisi olmasaydı belki orada da en büyük olurdu. Randy Couture ise Coleman UFC'yi domine ederken yeni yeni kafese giriyordu. İkili arasında ilk UFC maçı aslında o yıllarda olacaktı fakat Coleman'ın sakatlığı buna engel olmuştu. Ayrıca bu ikili amatör güreşte daha önce karşılaşmış ve Coleman maçı kazanmıştı (maç serbest stildeydi). Randy maçtan önce herkesin favorisiydi. Müthiş kondisyonunun ve etkili boksunun Coleman'ı yenmeye yeteceği konuşuluyordu ama insanların aklında yine de Coleman'ın bir sürpriz yapabileceği de vardı.
Maç ayakta ve sert başladı. Randy ilk raundda birkaç etkili yumruk çıkardı ve Coleman'ı sersemletti. Coleman ise sadece bir kez Randy'ye dokunabildi. İkinci raundda ise Randy klasik taktiğiyle Coleman'ı kafese sıkıştırıp yordu ve yere indirdi. Yerde de etkili "ground and pound"uyla Coleman'ı hırpaladı ve rear naked choke'la pes ettirdi. Şu anki hafif-ağır sikletteki kalabalık durumda Randy'nin kemer maçına çıkması zor görünüyor fakat en az 3-4 iyi maç çıkarır diye düşünüyorum. Mesela Jon Jones'a karşı izlemek çok güzel olurdu.