31 Mart 2010 Çarşamba

UFC 111


İki kemer maçına ek olarak çok iyi dövüşçülerin yer aldığı eşleşmelerden dolayı UFC 111'i heyecanla bekliyorduk. Pay per view'dan yayınlanan ana dövüş kartından önceki dövüşler bile orta halli bir UFC Fight Night organizasyonu yapmaya yetecek kadar sağlam görünüyordu.

Müthiş bir bjj'ci olan Rousimar Palhares, Tomas Drwal'ı ilk raundda erkenden yakaladı ve heel hook'la işini bitirdi. Rousimar gibi bir adam sizi herhangi bir pozisyonda yakaladıysa Drwal gibi direnip hasarı arttırmak yerine hemen pes etmek daha akıllıca olur. Hakem Rousimar'ı Drwal'ın üzerinden aldıktan sonra da Drwal yerde acı içinde kıvranmaya devam etti. Umarım kalıcı bir sakatlığı yoktur. Rousimar şu anki haliyle middleweight'te her zaman ilk 10'u zorlayacak bir dövüşçü olarak devam edebilir. Ancak yer dövüşüne biraz da striking becerisi katarsa kemer maçı da uzak değil.

Ricardo Almeida - Matt Brown eşleşmesini, Matt'in take-down savunması belirleyecekti diye düşünüyordum. Almeida, 2004 yılına kadar çok iyi dövüşçüleri yenen ve Pancrase şampiyonu olan bir adamken mma'e ara vermiş ve 2008'de tekrar dövüşmeye başlamıştı (kendisi Renzo Gracie'den 3. derece bjj siyah kuşağa sahip). Matt Brown, TUF 9. sezon şampiyonu James Wilks'e karşı yaptığı take-down savunmasını Almeida'ya karşı yapamayınca dövüş Almeida'nın rahat olduğu yer dövüşüne döndü. Bundan sonra da Almeida adım adım pozisyonunu geliştirdi ve ikinci raundda rear naked choke ile Matt'i pes ettirdi. Bunun Almeida'nın ilk welterwight maçı olduğunu da ekleyelim.

Nate Diaz... Bu adamı ve ağabeyi Nick Diaz'ı ya seversiniz ya nefret edersiniz. İkisi de kimseyi takmayan ve trash talk'u seven dövüşçüler. Ve iyi bir yanları var: çeneleri kadar elleri ve ayakları da çalışıyor. Nate Diaz, kaybettiği maçlarda bile seyircilere iyi dövüş sunan bir adam. Hafif siklette uzun boyunu avantaj olarak kullansa da kaslı bir adam olmadığı için özellikle güreşçilere karşı zayıf kalıyordu. Guida ve Maynard'a ikisi de başabaş geçen maçlar sonunda yenilmişti. Çok genç olmasının ve vücudunun hala gelişmesini de sonucu olarak welterweight'te geçti (ara sıra hafif siklette de dövüşeceğini söylüyor). Rakibi Rory Markham ise önceki gün 170 lbs'ye (77 kg) inememişti ve yaklaşık 177 lbs olarak maça çıkmıştı. Rakibinin 3 kiloluk fazlalığı ve Nate'in ilk olarak bu siklette dövüşmesi akıllara soru işaretleri getiriyordu. ama Diaz ilk raundda ne kadar kaliteli bir adam olduğunu gösterdi. Ağabeyinin stilini kullanarak (sol kolunu çok ileride tutarak rakibi yaklaştırmama ve çok sayıda yıpratıcı ön yumruk vurma) Markham'ı sersemletti. Sonra yere düşürdü ve ground and pound'la kazandı. Tekrar welterweight'e dönen Diego Sanchez'le bir atışmaları vardı, umarım ikisi yakın zamanda kapışırlar.

Kurt Pellegrino, Fabricio Camoes'i rear naked choke'la bitirirken Jon Fitch her zamanki sıkıcılığıyla Ben Saunders'ı puanla yendi ve kariyerindeki 12. puanla galibiyetini kazandı.

Shane Carwin - Frank Mir maçı bence GSP - Hardy maçından daha önemliydi. Carwin şimdiye kadarki tüm maçlarını ilk raundda kazanmış (5 pes ettirme, 6 nakavt), Mir ise çoğunlukla rakiplerini ilk raundda bitirmişti. Maça çıkılırken de maçın ikinci raundun ötesine geçmeyeceği konuşuluyordu. Ben Mir'i biraz daha şanslı görüyordum. Lesnar'a kaybettikten sonra değişmiş, antremanları sertleştirmiş ve irileşmişti. Kongo'yu çok kolay geçmişti ama daha önce de yazdığım gibi Kongo onu test etmek için yeterli bir rakip değildi. Mir'i şanslı görmemin nedeni, Carwin'e kıyasla çok daha büyük rakipleri yenmiş olmasıydı. Tabii Carwin'in müthiş nakavt gücü yine de içime bir şüphe düşürüyordu.

Maç başladığı anda Carwin güreşçiliğinin verdiği gücüyle Mir'i ezerek tellere sıkıştırdı ve o balyozlardan indirmek için fırsat kolladı. Carwin'in antrenörü (Carwin Greg Jackson'ın kampında çalışıyor) "Shane size dokunursa işiniz bitmiş demektir" derken ne kadar haklıymış. Bir aparkat Mir'e yetti. Sonrası ise formaliteydi. Mir düştü, Carwin yerde vurmaya devam etti, hakem ısrarla bitirmedi ama birkaç saniye sonra o da dayanamadı ve Carwin maçı kazanarak Lesnar'ın karşısına çıkmaya hak kazandı.

Maçtan sonra Lesnar kafese girdi ve Carwin'e sataştı. "O kemer sahte, gerçek kemer bende" anlamında bir şeyler söyledi. Carwin ise gayet sakin ve terbiyeli bir adam olduğunu yine gösterdi ve gerçek kemeri de kazanacağını söyledi. Bir dahaki maçta Lesnar'ı susturursa çok sevineceğim. Mir herkesin başına gelebilecek bir yenilgi aldı ama çenesinin sağlam olmaması başına çok iş açacak, bunu da gördük.

Welterweight şampiyonluk maçı GSP - Dan Hardy arasındaydı. Bu eşleşmenin benzerini ve daha iyisini UFC 100'de GSP-Thiago Alves ile izlemiştik. Hardy maçtan önceki konuşmalarda diğerlerinin GSP'ye gereğinden fazla saygı gösterdiğini, kendisinin ise bu hataya düşmeyeceğini söylüyordu. Tabii ki dövüş konuşmakla kazanılmıyor. GSP baştan itibaren kontrolü ele aldı ve her denemesinde Hardy'yi yere yatırarak pes ettirme yolu aradı. Hardy'nin take down savunmasının bu kadar zayıf olacağını tahmin etmemiştim. Sonuçta GSP her raundu kazanarak maçı puanla aldı ve şampiyonluğunu devam ettirdi. GSP'nin bir kez arm-bar'la, bir kez de kimura ile Hardy'yi bitirmeye çok yaklaşması ama Hardy'nin pes etmemesi maçın kayda değer anlarıydı. GSP de bu hareketlerde teknik hatalar yaptığını ve bunları bir daha yapmamak için daha çok çalışacağını söyledi.

GSPiçin sırada kim var? Bence welterweight'te kimse yok. Üst siklette ise Anderson Silva var. UFC'nin eşleştirme dehası nasıl bir çözüm bulacak, merakla bekliyoruz.

30 Mart 2010 Salı

UFC 110

UFC'nin Avustrulya'daki ilk şovu, Dana White'ı ve Lorenzo Fertitta'yı memnun eden bir ilgiyle karşılandı: 17 binin üzerinde seyirci ve çok yüksek bir ürün satışı. Dövüşler ise bu müthiş ilgiye layık değildi ama yine de ortalamanın üzerindeydi.


Pay-per-view'a dahil olmayan ön dövüşlerde gayet iyi isimler vardı. Mma'in en dayanıklı adamlarından, boksör ve iyi bir bjj ustası olan Chris Lytle, Brian Foster'ı ilk raundun başlarında knee-bar'la pes ettirdi ve şampiyonluk maçına bir daha hiç çıkmayacak olsa bile dövüşlerinin her zaman zevkli geçeceğini ispatladı. TUF finalisti CB Dolloway, Goran Reljic'i puanla mağlup etti ama umut vermedi. Merakla beklediğim Bonnar-Soszynski maçı ise gayet zevkli geçerken 3. raundda Bonnar'da oluşan kesik, maçı TKO ile Soszynski'ye getirdi.


Ana karttaki ilk dövüş efsane Cro-Cop ve Avustralyalı Antony Perosh arasındaydı. Çok iyi bir bjj'e sahip olan Perosh, Ben Rothwell'in sakatlığı sonucunda yedek olarak bu maça çıkmıştı. Maçın başında da Cro-Cop'a dayanamayacağı belli oldu. Mirko'dan birkaç kez sert yumruk yiyen Perosh, 2. ve 3. raund arasında maça doktor kararıyla veda etti. Mirko hala eski günlerinden uzakta. UFC 115'te kick-boksçu Pat Berry ile çıkacağı maç bence Mirko'nun geleceğini belirleyecek. Kaybederse sporu bırakabilir. "2006'daki Pride GP şampiyonluğunu kazandıktan sonra mma'e veda etmeliydim" diyen bir adam Mirko bile olsa yolun sonuna yaklaşmış demektir.


İkinci maç, son yıllarda kayda değer galibiyeti bulunmayan ve bence Dana ile arası iyi olduğundan UFC'de dövüşmeye devam eden Keith Jardine ile TUF şampiyonu Ryan Bader arasındaydı. Jardine'in striking stili, artık yorumcu Joe Rogan ve Greg Jackson'ın kampındaki takım arkadaşları hariç kimseyi etkileyemiyor. Nitekim Jardine'i çözen diğer rakipleri gibi Bader da fırsatını bulduğu anda iyi bir yumrukla nakavta gitti ve maçı kazandı. Jardine'in tekrar galibiyet almaya başlaması ancak yer dövüşüne ağırlık vermesiyle mümkün çünkü kick-boks kökenli olmasına rağmen çenesi çok zayıf. Ryan Bader ise müthiş atletikliğiyle lhw sikletinin iyilerinden olacağını gösterdi.


Ve gecenin en iyi maçı: Joe Stevenson - George Sotiropoulos. İkisi de yer dövüşünde çok iyiler ve boksları da ortalamanın çok üzerinde. Joe'nun kariyeri George'a göre biraz daha iyiydi ve maç öncesi avantaj olarak görünüyordu. Nitekim octagon'a doğru yürürken kendinden çok emindi ve şarkı söylüyordu. Maç başladığında ise George'un ne kadar büyük bir aşama kaydettiği ortaya çıktı. Hem ayakta hem de yerde Joe'yu ezdi geçti. Mma'i bilmeyen kişilere bu sporun ABC'sini öğretmek için izlettirilecek bir maç oldu ve sonuçta George puanla (tüm hakemler 3 raundu da George'a verdiler) kazandı. Ayakta müthiş boks yeteneğini gösteren George, yerde de Joe'nun tüm ataklarını savuşturup atakla karşılık verdi 2 kez Joe'yu pes ettirmeye çok yaklaştı. İki dövüşçü de "fight of the night" ödülünü sonuna kadar hak ettiler.


Gecenin iki ana dövüşünden uzun bahsetmeye gerek yok. Wanderlei Silva, Michael Bisping'i puanla yenerken iki dövüşçü de iyi bir görüntü vermedi. Cain Velasquez ise artık çenesi hiçbir yumruğu kaldırmayan efsane Büyük Nog'u ilk raundda nakavt ederek şampiyonluk maçına bir adım daha yaklaştı.