22 Kasım 2009 Pazar
UFC 106 beklediğimiz gibi geçti.
Preliminary card'dan başlayarak maçlara değinelim:
TUF şampiyonlarından (Tito'nun takımındaydı) Kendall Grove, bayağı bir zorlandığı maçta Jake Rosholt'u triangle choke'la pes ettirdi. Yine de middleweight'te bir tehdit olmaktan uzak göründü.
Matt Serra ve Matt Hughes'un koçluk yaptıkları TUF sezonunda Serra'nın takımında yer alan George Sotiropoulos, yine TUF'tan tanıdığımız Jason Dent'le karşılaştı. George, benim sevdiğim tipte (yerde de ayakta da düzgün dövüşüyor) bir dövüşçü olduğundan kazanmasını istiyordum. Aslında Dent çok iyi başladı ve reach dezavantajına rağmen çok iyi kontra yumruklarla ilk raundda George'u bozdu. İknici raundda George rakibini yere indirmeyi başardı çok güzel bir arm-bar'la Dent'i pes ettirerek ne kadar iyi bir jui jitsu ustası olduğunu gösterdi.
Marcus Davis-Ben Saunders: Kime sorsanız bu iki adamın dövüşünün kan banyosu şeklinde geçeceğini söyler. Nitekim aynen öyle oldu. Eski boksör Marcus Davis bence kemer maçına çıkmaya uzak olmasına rağmen her zaman güzel dövüşlere imza atacak. İlk mma zamanlarında yer dövüşünü pek beceremiyordu ama şu anda yerde de kötü değil. Ben Saunders ise tam bir muay thai'ci. Geçen sene "Fight For The Troops" şovunda Clinch'e aldığı Brandon Wolff'a vurduğu diz darbeleri, Anderson silva'nın Rich Frankin'e yaptıklarını hatırlatmıştı. Bu dövüşten önce de Marcus'un daha önce hiç nakavt olmadığını, ilk kez kendisinin nakavt etmek istediğini söyledi ve dediğini yaptı. Marcus'u diz darbeleriyle nakavt etti ve Mike Swick'le olan dövüşüne kadarki başarılarının geçici olmadığını ispatladı.
Main card'ın ilk maçında TUF şampiyonu Amir Sadollah, eski Pride'cı, daha da eski UFC'ci Phil Baroni'yle karşılaştı. Amir'in bu sporun geleceği çok parlak adamlarından olduğunu ve Baroni'yi geçeceğini düşünüyordum. Tahminimde de yanılmadım. Resmen 3 raund boyunca Baroni'ye dayak attı. Arada sırada yediği çok sert yumruklarda da çenesinin kuvvetli olduğunu gösterdi. Stili de Ben Saunders gibi Anderson Silva'yı andırıyor. Clinch seviyor ve rakibini boy avantajını da kullanarak yoruyor. Amir, bir muay thai şampiyonu olmasının yanında sambo kökenine de sahip. Bu da sadece Baroni'ye yaptığı gibi ayakta değil, yerde de maç kazanacağını (CB Dolloway) gösteriyor.
Antonio Rogerio Nogueira'nın nakavtçı Luiz Cane'le karşılacağı açıklandığında eminim ki sadece UFC'yi takip eden ve diğer organizasyonların dövüşçülerini bilmeyen Amerikalılar Cane'in kazanacağını düşünüyorlardı. Fakat Rogerio gayet rahat başladığı maçta daha 2. dakika dolmadan Cane'i nakavt etti. Nogueira kardeşler, jui jitsu hocası olmalarının yanında çok iyi birer amatör boksör ve bunu da dövüşlerde çokça gösteriyorlar. Büyük Nogueira'nın Randy ile yaptığı maç ve küçük kardeşinin dünkü maçı, bunu ispatlar gibiydi. Umarım Rogerio da ikizi gibi UFC'deki büyük dövüşçülerden biri olur.
Main Card'ın diğer maçında daha önce Koscheck'i sürpriz bir vuruşla nakavt eden Paulo Thiago, Jacob Volkmann'i puanla yendi.
Akşamın merakla beklenen co-main event'inde Josh Koscheck'le Anthony Johnson karşılaştı. Birçok kişi gibi ben de daha iri ve güçlü olan Johnson'ın Koscheck'i geçeceğini düşünüyordum fakat hiç de öyle olmadı. Koscheck'in gayet iyi bir taktikle başladığı maçta iki dövüşçü de birbirlerine temiz yumruklar indirdiler. Bir ara Johnson kurallara aykırı bir şekilde yerdeki Josh'ın kafasına diz attı. Ne kadar dokundu göremedik ama dövüş bayağı durdu. Sonra Josh rakibinin gözüne parmak soktu ve dövüş biraz daha durdu. İkinci raundda Koscheck Johnson'ı yere indirdi, ground and pound'la kendisine iyi bir pozisyon yarattı ve rear naked choke'la Johnson'ı pes ettirdi. Ben dahil birçok insana da kendisini küçümsememek gerektiğini göstermiş oldu. Maçtan sonra Joe Rogan'ın uzattığı mikrofona "Burada number one contender olduğunu zanneden birisi var. Kendisi daha kaydadeğer hiç kimseyle dövüşmedi. Adı Dan Hardy ve number one contender olduğunu zannediyor. " dedi. Sonra Dana White'a seslenerek "Martta GSP ile ben dövüşeceğim. Şubat için bir dövüş kartı ayarlamaya çalıştığını biliyorum. Hardy-Koscheck dövüşünü koy, ilgi çekecektir. Sonra da GSP ile dövüşeceğim." dedi. Bence Dana kemer şansını Hardy'ye verecektir. UFC ticari bir oluşum ve her kemer maçına çıkan bunu en çok hak edendir diye bir durum yok. Vitor Belfort'un 185 lbs'de maç yapmadan Anderson'la maça çıkması buna en iyi örnek. Koscheck daha önce GSP'ye kaybetti ve Hardy-GSP maçı daha çok ilgi çekecektir.
Main event'i 3.5 sene önceki maçın tersi bir sonuçla bu sefer Forrest split decision'la kazandı. Tito kaybetmesine rağmen gayet iyi bir maç çıkardı ve ben de dahil birçok kişiye göre maçı kazanması gerekiyordu. İlk 2 raundda Tito etkiliydi. 3. raundda ise Forrest resmen Tito'yu patakladı. Ancak olay puana kaldıysa maçı Tito'nun alması gerekiyordu. Maçtan sonra Tito seyirciyle birkaç diyaloğa girdi, sakat dövüştüğünü söyledi (kafatasında sorun varmış) ve "kolaysa siz bu durumda dövüşün" falan dedi. Giydiği tişörtte de Forrest'a yönelik olarak "RUN FORREST! RUN!" yazıyordu (Forrest'ın Silva'ya keybedince ringden koşarak uzaklaşması bu sözlerle dalga konusu olmuştu). Tabii maçı kaybedince tişörtün pek anlamı kalmadı. Tam anlamıyla eski Tito gibi davrandı anlayacağınız. Özlemişiz kendisini.
20 Kasım 2009 Cuma
UFC 106

Tito'ya da böyle bir maçla UFC'ye dönmek yakışırdı. Dana White ile sorunlarını halletti ve geçirdiği ameliyatlardan sonra iyileşme sürecini tamamladı. Randy'yle 2006'da yaptığı maçtan beri belinden sakat olan Tito, şu anda % 100 iyileşmiş olduğunu söylüyor.
Yılbaşında Rashad Evans'a karşı çok da utanılmayacak bir şekilde kaybeden Forrest, ağustosta Anderson Silva'ya kelimenin tam anlamıyla rezil olarak kaybetmişti. Şimdi bu mağlubiyetin acısını Tito'dan çıkarmak istiyor.
İkili 3 sene önce de karşılaşmış ve çok çekişmeli geçen dövüş sonrasında Tito split decision'la kazanmıştı. Yarın akşam ne olur? Tito Forrest'ın low-kick'lerine yakalanmazsa (Forrest daha önce low-kick'leriyle Rampage'in ve Tito'nun dizlerini kırmıştı) ve dövüşü yere götürmeyi başarırsa maçı puanla alacaktır diye düşünüyorum. Tito'nun ground and pound tekniği, karşısındaki adama çok şans tanımıyor. Butterfly guard'ın içinden bile etkili darbeler indirebiliyor. Forrest ise herkesin tahmin edebileceği gibi dövüşü ayakta tutmak isteyecek. Bu durumda kendisinin şansı artıyor fakat Forrest hiçbir zaman tek yumrukta nakavt eden bir adam olmadığı ve Tito da ayakta çok kötü olmadığı için Forrest için garanti bir durum yok ortada.
Main card'ın diğer maçında welterweight'in en umut verici adamı Anthony Johnson, güreşçi Josh Koscheck'le dövüşecek. Umarım Johnson diğerlerine uyguladığı tarifeyi Josh'a da uygular ve temiz bir nakavtla kazanır. Ancak Koscheck gibi bir güreş ustasına karşı take-down savunmasının mükemmel olması gerekiyor.
UFC 106 belki main event olarak çok sağlam bir kart değil ama hiçbir dövüşe kötü diyemeyeceğimiz bir şov. TUF şampiyonu Amir Sadollah, şöhretli Phil Baroni ile; küçük Nogueira, Luiz Cane ile karşılaşıyor. Tam bir slug-fest olarak geçmesini beklediğim bir maçta Marcus Davis ve Ben Saunders karşı karşıya. Diğer dövüşlerde ise eski efsanelerden Caol Uno'yu Fabricio Camoes'e karşı; Matt Serra'nın öğrencisi ve eski TUF katılımcılarından jiu jitsu ustası George Sotiropoulos'u ise yine TUF (USA vs. UK) katılımcılarından Jason Dent'e karşı izleyeceğiz. Preliminary dövüşleri de bir şekilde indirip izlemek şart.
Karo Parisian UFC 106'dan çekildi
UFC Başkanı Dana White, tweeter'ında yazdığı açıklamada Karo'nun UFC'yi yine yüzüstü bıraktığını ve bir daha asla UFC'de dövüşemeyeceğini söyledi. Weigh-in'lere gelirken bir sürü mazeret öne sürerek dövüşemeyeceğini söylediğini de ekledi.
sherdog.com'da yazanlara göre Karo, Nevada State Athletic Commission'ı arayarak sürekli bir sakatlık çektiğini, hangi ilacın zararsız olduğunu soruyor. Onlar da bir iki ilaç ismi veriyor fakat doktorundan bir rapor göndermesinin daha iyi olacağını söylüyorlar. Ayrıca Karo'ya verilen 32.000 dolarlık ceza konusunda da kolaylık sağlayan bir ödeme planı belirliyorlar. Karo buna rağmen şovdan çekildiyse herhalde iyi bir mazereti vardır diye düşünüyorum.
Bunların yanında, genelde maçları puanla kazanan ve taraftarlara hiç heyecan vermeyen bir adamın UFC'de dövüşmeyecek olması da büyük bir kayıp değil.
19 Kasım 2009 Perşembe
UFC 105: Yine Bir Puanlama Faciası

UFC 105, ilk bakışta çok sağlam bir şov gibi gözükmüyordu fakat izleyenleri tatmin etmiştir diye düşünüyorum. Main event olan Randy – Vera dövüşü hariç her dövüş gayet heyecanlıydı. Bunun sebebi de iki tanesi “The Ultimate Fighter”ın son sezon şampiyonu olan dövüşçülerin çok istekli olmalarıydı.
Gecenin main card’ının ilk maçı, TUF hafif siklet şampiyonu İngiliz Ross Pearson ile Aaron Riley arasındaydı. Ross, çok üstün götürdüğü maçın ikinci raundunda dirseğiyle rakibine indirdiği darbe sonucunda doktor kararı ile kazandı. Maçın gidişatı, bu karar olmasaydı bile Ross’un maçı kazanacağını gösteriyordu.
İkinci maçta TUF welterweight şampiyonu James Wilks, yine TUF’ta tanınan ve turnuvayı kazanamamasına rağmen büyük bir hayran kitlesine sahip Matt Brown (benim de favori dövüşçülerimdendir) karşısında fazla varlık gösteremedi ve 3. raundda TKO ile maçı kaybetti. Matt Brown bence welterwight sikletinde Thiago Alves ve Anthony Johnson’dan sonra ayakta en iyi dövüşen adamlardan. Bunu Wilks’e indirdiği diz darbesiyle ve çok teknik kombinasyonlarla gösterdi. Take-down defence’i de gayet iyi ki bu bir MMA dövüşçüsü olmak için çok gerekli. Matt 1 veya 2 maç daha kazanırsa fazla sıkışık olmayan siklette kemer maçına çıkacaktır diye düşünüyorum.
Üçüncü sıradaki dövüş, İngiltere’nin MMA’deki en ünlü temsilcisi Michael Bisping ile kariyeri boyunca daha çok Japonya’da dövüşmüş olan eski Pride Bushido'cu Denis Kang’i karşı karşıya getirdi. Bisping ilk raundda çok kötü bir sağ yumruk yemesine ve yere düşmesine rağmen raundu fazla hasar almadan tamamladı. İkinci raundda ise tam bir MMA dövüşçüsü olduğunu gösterdi ve rakibini iki kez yere yatırıp ground and pound ile bitirdi. Dan Henderson’a gerçekten çok kötü nakavt olan Bisping, birçok MMA takipçisi tarafından forumlarda ve bloglarda aşağılanmış, hiç hak etmediği laflara maruz kalmıştı. Bisping şu anda ilk 5 middleweight arasında olmasa bile hiçbir zaman aşağılanmayı hak edecek bir dövüşçü olmadı. Henderson’a karşı maçı kazanabilirdi ama o müthiş sağ yumruğa yakalandı ve nakavt oldu, bu kadar basit. Yer dövüşünü biraz daha geliştirirse siklette tekrar korkulan adamlardan olacaktır.
Dördüncü maçta İngiltere’nin yükselen değeri Dan Hardy ile Amerikalı Mike Swick, GSP ile kemer maçına çıkacak kişi olmak için dövüştüler. Mike Swick’in şansını yüksek görüyordum fakat Dan Hardy gerçekten müthiş bir performans gösterdi. Clinch pozisyonunda rakibi kendisine yapışıkken bu kadar sert yumruk atabilen adam azdır. Sonuçta maçı Dan Hardy puanla kazandı ve GSP ile şampiyonluk maçına çıkmayı hak etti. Dan Hardy, Swick gibi kendisini yere yatırmak istemeyen bir rakibe karşı iyi bir performans gösterdi fakat GSP’ye karşı ne yapacağını merak ediyorum. Zira GSP herkesi (buna çok iyi take-down defence’e sahip olan BJ Penn ve Thiago Alves gibi isimleri de ekleyebiliriz) kolayca yere yatırıp maçı en azından puanla kazanabilecek bir adam.
Gecenin main event'inde, UFC Hall Of Fame üyesi Randy Couture ile muay-thai ustası Brandon Vera karşılaştı. Bir MMA takipçisi olarak Vera’nın bu maçı almasını ve light heavyweight’te yeni bir tehdit olarak ortaya çıkmasını istiyordum. Bir yandan da Randy kazanırsa direk olarak veya tek maç daha kazanarak kemer maçına çıkarılacağını tahmin ediyor ve bunun 6-7 maç bekleyen diğer dövüşçülere haksızlık olacağını düşünüyordum. Maçın sonunda istemediğim oldu ve Randy puanla kazandı. Ama nasıl kazandı? Shogun-Machida maçından daha tartışmalı bir jüri kararıyla. Randy maç boyunca rakibine hasar verecek hiçbir şey yapmadı. Vera ise en az 3 body-kick’le ve güzel yumruklarla Randy’nin canını yaktı. Bence ilk raundu Randy, diğer iki raundu Vera almıştı ama ne yazık ki jüri benle, UFC yorumcusu Joe Rogan’la (bu sporu çok iyi bilir) ve birçok izleyiciyle aynı fikirde değildi. Maç Randy’nin oldu, Vera ringin dışında oturdu kaldı. Tek söyleyeceğim, ABD’deki jürilerin şu “octagon control” denen ve tamamen güreşçilere yarayan kriteri, puanlamada dikkate almamaları gerektiği. Bu puanlamalar, jüri seçiminde hiç etkisi olmayan UFC'nin saygınlığına da gölge düşürüyor. Brendon Vera, light-heavyweight’e düştüğünden beri 3 galibiyet ve 2 mağlubiyetlik bir performans gösterdi. 2 mağlubiyetinin biri Randy’ye karşı, diğeri ise yine tartışmalı bir split decision’la Keith Jardine’e karşıydı. Yani Vera iyi yolda diyebiliriz. Randy’ye karşı güreşini geliştirdiğini gösterdi. Yaşı ve fiziği çok iyi. Umarım yakın zamanda kendisini top 10’daki bir dövüşçüye karşı izleriz.
18 Kasım 2009 Çarşamba
Strikeforce: Fedor vs. Rogers
Strikeforce 7 Kasım akşamı yine güzel bir şovla kendini izlettirdi. UFC dışındaki en iyi dövüşçüleri toplama amacındaki bir organizasyon için her şovda artan bir izlenme oranı yakalamak önemlidir, Strikeforce da bunu başarıyor.
Dövüşler açıklandığında Fedor’u görünce herkes gibi ben de “yenecek ama nasıl yenecek” diye düşünüyordum. Bunda Fedor’un süper bir dövüşçü (bence dünyadaki en iyi ağır siklet) olmasının yanı sıra son yıllarda kendisini fazla zorlamayacak isimlerle dövüşmesi de rol oynuyordu. Ağustos 2005’te Mirko ile yaptığı maçtan beri kazanacağı büyük ölçüde belli olan maçlara çıktı ve bence Brett Rogers’ın da (bir mma dövüşçüsünden çok bir boksör gibi tek yönlü olduğu için) Fedor'a karşı fazla şansı yoktu. Yine de Brett gayet iyi bir ilk raund çıkardı ve muhtemelen puanlamada da öndeydi. Fakat ikinci raundun ortalarında Fedor yine en iyi yaptığı şeyi yaptı, rakibinin hatasını yakaladı ve muhteşem bir sağ yumrukla Brett’i düşürerek yerde savurduğu bir iki yumrukla bir galibiyet elde etti. Yumruğu atarken vücut ağırlığını da kullanarak Brett’e verdiği hasarı bayağı bir arttırdı.
Fedor için sırada aynı gün Antonio Silva’yı hiç de etkileyici olmayan bir performansla (birçok kişi maçı Silva’nın kazandığını düşünüyor) yenen brazilian jui-jitsu ustası ve efsanevi Chute Boxe takımının üyesi Fabrizio Werdum var. Böyle bir eşleşmede de Fedor, rakibinin BJJ ustalığını Sambo yeteneğiyle nötralize eder, ayakta ise müthiş bir üstünlüğe sahip olmasının sonucu olarak Werdum’a karşı kazanır diye düşünüyorum. Kazanırsa ne olur? Son birkaç yılda olduğu gibi UFC’den kovulan eski dövüşçüleri ve ilk 10’da asla yer alamayacak adamları yene yene emekli olur. Fedor bence dünyanın en iyi ağır sikleti fakat kendisini Brock Lesnar gibi, Shane Carwin gibi gibi yükselen yıldızlara karşı veya tekrar Antonio Rodrigo Minotouro’ya karşı görmek her MMA sevdalısının arzusu. Umarım M-1 ve UFC anlaşır ve bu dövüşleri izleriz.
Diğer bir mücadelede Strikeforce light heavyweight şampiyonu Gegard Mousasi, Thierry Sokoudjou’yu ikinci raundda TKO ile yendi ve galibiyet serisini 14’e çıkardı. Gegard şu anda dünyanın sayılı “komple” MMA dövüşçülerinden ve seriyi daha da ileri götürmesi şaşırtıcı olmaz. Sokoudjou ise Pride’da yaptığı erken patlamadan sonra hayal kırıklığı yaratmaya devam ediyor. Team Quest gibi çok iyi bir takımla çalışmasına rağmen ilerleme kaydedememesi, hiçbir zaman ilk 10'da yer alamayacağının da göstergesi sayılır.
Strikeforce middleweight kemer maçında ise eski güreşçi ve BJJ ustası (Cesar Gracie’nin takımında Nick-Nate Diaz kardeşler ve Gilbert Melendez ile çalışıyor) Jake Shields, “Bully Beatdown” programıyla ününe ün katan Jason “Mayhem” Miller ile karşılaştı. Maçtan önce Mayhem’in ayakta çok üstün olduğu, Shields’ın ise maçı yer dövüşü ile kazanabileceği konuşuluyordu ve beklenen oldu. Shields rakibini bitirmeye zerre kadar yaklaşamamasına rağmen maçı genelde yerde kontrol altında tuttu ve puanla middleweight şampiyonu oldu. Mayhem ise bir kez daha “submit edilemeyen” bir adam olduğunu gösterdi. Maçı bitirmeye yönelik tek hareketin Mayhem’den rear-naked choke” ile geldiğini ve raund bitiş zilinin Shields’ı kurtardığını da ekleyelim.
3 Kasım 2009 Salı
Cecil Peoples'ın açıklaması...
“İlk olarak anlamanız gereken, jürinin dövüşü evinde izleyen bir izleyiciyle aynı bakış açısına sahip olmadığıdır. Mauricio agresifti ve fakat bu agresiflik, puanlamada dikkate alınacak derecede etkili değildi. Dövüş boyunca daha temiz ve zarar verici darbeleri vuran kişi Lyoto’ydu. Puanlama kriterlerine göz atarsanız, temiz vuruşlar yapmanın daha çok vuruş yapmaktan daha yüksek puanlandığını görürsünüz. Her ne kadar Rua low-kick’ler indirmiş olsa da Lyoto’nun çok yönlü atakları kadar etkili değildi ve bu yüzden ilk üç raundu Lyoto’ya verdim.
Akılda tutulması gereken şey, dövüşü “bitirmeye” çalışan dövüşçünün lehine karar veririz ve low-kick’ler dövüşü bitirmeye yönelik değildir.
İki dövüşçü kick-boks türünde bir mücadeleye girdiğinde benim aradığım şey, dikkatli ve tedbirli olmak, duracağı yeri bilmek ve temiz vuruşlar yapmaktır. Bunu da Lyoto Rua’dan daha iyi yaptı. Lyoto Rua’yı üstüne çekti, dövüşün nerede süreceğini belirledi ve bence bu oktagon kontrolü anlamına gelir.
Rua birkaç kere take-down girişimi yaptı fakat Lyoto hepsini engelledi, bu da Lyoto’nun lehine efektif “grappling” (yer dövüşü kastediliyor) sayıldı. Rua’nın başarısız girişimleri ise puanlamada dikkate alınmadı. Bu kriterlere göre Lyoto dövüşü açık bir şekilde kazandı. Diğer hakemlerin de benle aynı fikirde olduğuna seviniyorum. Teknik bilgisi yeterli olan izleyicilerin de bizle aynı fikirde olduğunu düşünüyorum.”
